Labels

budget (12) Cultuur (8) gedichten (43) hutspot (6) katten (52) muziek (45) Paleo (13) recepten (251) restaurant (40) Salade (26) studentenhap (17)

zondag 5 februari 2017

Orange crush


Wortelsoep met kardemom


  • scheutje olie
  • 1 ui, gesnipperd
  • 1 kg wortelen, in blokjes
  • 1½ l bouillon
  • 4 kardemompeulen, de zaden fijngewreven in een vijzel
  • 1 sinaasappel, sap en rasp
  • ½ tl harissa
  • zout
  • peterselie

  • Fruit de ui in wat olie. Doe de wortelen erbij, stoof ze en blus af met de bouillon. Kook de wortelen gaar en meng er de fijngewreven kardemom en de harissa door. Pureer de soep met een staafmixer en haal hem eventueel door een zeef. Roer er dan de sinaasappelschil en het sap door en breng op smaak met een snufje zout. Garneer met peterselie en dien op.
    _____________________________________________________________________________

    Agent Orange werd geproduceerd door Monsanto, die van het uiterst giftige bestrijdingsmiddel roundup (glyfosaat) en de op zijn minst discutabele genetisch gemodificeerde producten waar geen weldenkend mens iets van op zijn bord wil hebben, en Dow Chemical en gebruikt in de oorlog tegen Vietnam. Agent Orange veroorzaakt ziektes zoals de ziekte van Hodgkin, verschillende soorten kanker in de luchtwegen, prostaatkanker en disfunctioneren van het perifere zenuwstelsel.





    woensdag 1 februari 2017

    Op stelten

    Het ene moment ligt ze lekker te rollen en het volgende moment, precies een maand na haar eerste, krijgt Lara haar tweede TIA. De kortsluiting, het lamme pootje, de vreemde herhalende beweging, de instabiliteit, en de enorme pupillen met de angstige blik die in de verte lijkt te verdwijnen. Het is allemaal precies eender. Elke prikkel is teveel.

    Het is vroeg in de middag en een belletje naar de dierenarts leert dat er nog een gaatje is tijdens het spreekuur. Diep onder de indruk en wat gedesoriënteerd laat Lara zich, met slechts enig gewroet, in de reismand deponeren. Het klagelijk gejank is oorverdovend en vreselijk zielig. "Nog twee uur te gaan en hoe kom ik die door": vraag ik me af. En dan een bericht van W: "tijd voor koffie"? De afleiding lijkt ook Lara te kalmeren.


    Na een rustig fietstochtje wordt Lara bij de dierenkliniek weer onrustig. Omdat mijn ex-wilde vriendin een behandeling met beleid behoeft informeer ik de dierenarts hierover. Maar nog voordat ik de ernst van situatie en het nut van dit beleid volledig uiteen heb kunnen zetten, want Lara is een ex-wilde en nee geen boerderijkat, opent de dierenarts de mand en laat Lara ontsnappen.

    Als een blazende tijgerin stuitert Lara door de ruimte op zoek naar ontsnapping. Het doemscenario wordt bewaarheid. In stilte vervloek ik de dierenarts die de behandelkamer uitstormt en de deur achter zich dichtslaat. Ik frons mijn wenkbrauwen.
    Lara vervolgt haar dollemanstocht en gooit een glas van het bureau. Ik ben inmiddels wel klaar met de situatie én met de dierenarts die nogmaals met de deur slaand het vertrek verlaat. Zodra Lara gevangen is neem ik haar mee naar huis besluit ik maar als ik dit meedeel repliceert de dierenarts tot mijn verbazing dat ze Lara koste wat kost zal onderzoeken.

    En zo geschiedde als ze Lara, inmiddels de uitputting nabij, uiteindelijk te pakken krijgt. Zo goed en zo kwaad als mogelijk voert de dierenarts een onderzoekje uit. En net als ik komt ze tot de conclusie dat Lara een TIA moet hebben gehad. De artrose, rekken en strekken van het achterstel gaat zonder morren, is niet ernstig genoeg voor ondragelijke pijn. Het hartje hoort goed en de pols is straf. We besluiten dat het genoeg is en we nemen tot ieders opluchting afscheid.

    Thuis gekomen vlucht Lara de tuin in alwaar ze zich verstopt. En tegen het avonduur komt er een heel zielig poesje binnen. Onzeker en aangedaan. Ze is nauwelijks in staat op haar pootjes te staan. Ook het avontuur bij de dierenarts heeft er nogal in gehakt. En niet alleen bij haar.

    zondag 22 januari 2017

    Meten is weten

    Onaangenaam verrast ben ik als blijkt dat niet de elektriciteits- maar de gasmeter vervangen moet worden. Zo heb ik de mededeling niet geïnterpreteerd en het brengt tegelijk een probleem met zich mee. Want de meter hangt in een luikje. Een luikje; zoiets als bij de Chinees. En dat gat in de muur moet, met het oog op de bevestigingsmethode van de meter, nu dus dicht. Een euvel waar ik maar eens een nachtje over slaap. De nieuwe afspraak voor plaatsing is gemaakt en ik heb nog even.

    Uiteindelijk stel ik de klus uit tot het laatste moment. Meer dan een voorbereiding kan het niet worden want de oude meter moet van zijn plek en dat mag alleen door de specialist worden gedaan. Dezelfde vriendelijke monteur als eerst verschijnt aan de deur en hij opent met de vraag of het probleem is opgelost. Ik vertel de stand van zaken, toon hem mijn aandeel en licht toe hoe ik het vervolgens heb bedacht. Als mijn berekening klopt een fluitje van een cent. "En dat heeft u helemaal zelf gedaan mevrouw?" vraagt de vriendelijke monteur als hij het frame bekijkt dat de opening moet dichten.

    De man gaat aan de slag en al snel is de oude meter verwijderd. Het blijkt nog een uitdaging om het frame op zijn plek te krijgen. Met wat duwen en kantelen komen we een heel eind. "Dat heeft u strak gemeten mevrouw", zegt de monteur terwijl hij een flinke klap met de hamer op het frame geeft en het ding op zijn plek schiet. Ik hamer vervolgens nog een flink aantal spijkers ter versteviging van de constructie tot ik de monteur hoor roepen: "vast is vast mevrouw!"

    Met een tevreden grijns om het uitstekende teamwerk kijk ik de monteur aan en zeg: "Dat hebben we knap gedaan, vind je niet". "Ja, mevrouw" lacht hij.





    A sort of homecoming

    maandag 16 januari 2017

    Ergerlijk fantastisch

    Sociale media: ergerlijk en fantastisch. Je privacy naar zijn grootje maar o wat een plezier kun je er aan beleven.

    Twee mensen uit totaal verschillende, desondanks belangrijke, periodes in mijn leven en zoals het voor mij lijkt, uit twee totaal verschillende werelden blijken gelinked. Mijn nieuwsgierigheid is direct getriggerd en herinneringen overspoelen mijn brein. Daar zaten we op zijn kamertje terwijl wij door zijn platencollectie gingen waarmee hij een cassettebandje voor mij vol zou plempen en ik alleen maar dacht: "wanneer ga je me nu zoenen".


    donderdag 12 januari 2017

    Spoorzoeker

    Vandaag blijkt weer hoe allerbelabberdst mijn richtinggevoel is. Ruim op tijd kom ik aan in de stad der steden. En hoewel de organisatie op slechts een steenworp afstand van het station te vinden is presteer ik het om geen minuut te vroeg te arriveren.

    Allerhartelijkst word ik ontvangen met de vraag of ik het heb kunnen vinden. Ik antwoord naar waarheid, en blijk gelukkig niet de enige. De setting is informeel en ongedwongen, en als ik na een uurtje huiswaarts keer vraagt ze aarzelend: "je zal het station toch wel vinden", terwijl door een raam contouren van het station zichtbaar zijn.

    Harira


  • olijfolie
  • 200 g soepvlees (rund, lam of kip)
  • 1½ kg tomaten
  • 1 l water
  • 1 bosje selderie, gehakt
  • ½ bosje koriander, gehakt
  • ½ bosje platte peterselie, gehakt
  • 2 uien, gesnipperd
  • 200 g verse kikkererwten (een nacht geweekt)
  • 50 g bruine linzen (gewassen)
  • 1 mespunt kurkuma
  • 1 envelopje saffraan
  • 1 tl gemberpoeder
  • 1 tl paprikapoeder
  • 1 tl komijnpoeder
  • zout
  • peper
  • bloem en water voor een roux

  • Pureer de tomaten, selderie, peterselie, koriander en ui met een staafmixer.
    Verhit in een pan de olijfolie, voeg het vlees toe, kruid met de droge kruiden en laat het vlees dichtschroeien. Lepel het tomatenmengsel erbij, de kikkererwten en schenk er het water bij.
    Breng aan de kook en voeg de kikkererwten toe, na een half uur de linzen en laat nog een half uur koken. Roer een roux van de bloem met handwarm water en bind de soep hiermee en laat de soep nog even doorkoken.

    dinsdag 10 januari 2017

    Voor de stilte valt

    De maand voelt als een achtbaan. Als een bron van energie, enthousiast voortrazend over een smal spoor. Eng en uitdagend. Een mengeling van passie, warmte en verwarring. De stilte valt. Oorverdovend.


    Snijbonen met feta


  • 200 g snijbonen, in ruiten gesneden
  • 2 aardappelen, in blokjes
  • 2 tomaten, in blokjes
  • 50 g feta
  • ½ rode ui, gesnipperd
  • 1 teen knoflook, gehakt
  • snuf gedroogde chilipeper
  • sap van ½ citroen
  • scheut witte balsamico azijn
  • 1 el oregano, gehakt
  • 4 el olijfolie
  • zout

  • Verhit olie en fruit de ui, knoflook en chilipeper. Voeg de aardappelen en snijbonen toe en bak een paar minuten al omscheppend op zacht vuur. Schenk het citroensap en de azijn erbij en laat het vocht verdampen en breng op smaak met wat zout. Voeg dan de tomaten en de oregano toe en laat het gerecht afgedekt 15 tot 20 minuten stoven. Verkruimel feta over het gerecht en serveer. 

    woensdag 4 januari 2017

    Ouderdom komt met gebreken

    Het thuisblijven voor je kat mag niet de meest spannende en gezellige bezigheid voor oudejaarsavond zijn maar blijkt achteraf de beste keuze.

    Lara, mijn inmiddels bejaarde viervoeter, houdt zich op het knallend hoogtepunt wonderbaarlijk goed. In tegenstelling tot eerder de dag, wanneer ze zich van elk afzonderlijke ontploffing een hoedje schrikt en ik haar oude lijfje keer op keer zie schokken.

    De rust lijkt een avond later helemaal wedergekeerd. Maar niets is minder waar. Als Lara binnen komt en na oeverloos knuffelen, waarbij neuzen veruit haar favoriet is, met ogen zo groot als schotels en een lam pootje door paniek wordt overmeesterd. Kortsluiting in het hoofdje. Iedere aanraking lijkt teveel en het enige wat ik op dat moment kan doen is haar goed in de gaten houden en hopen dat het snel beter gaat.

    Diep onder de indruk van het gebeuren keert langzaam aan de normale stand van haar ogen terug en staat ze even later wat wiebelig op haar pootjes. Ze nestelt zich voor de nacht in haar stoel. Een nacht die wordt gekenmerkt door onrust. Verschillende keren komt Lara mij luidkeels deelgenoot maken van wat voor haar angstige momenten lijken. Om na een geruststellend praatje en een knuffel de trap weer af te dalen tot de volgende ronde.


    De volgende ochtend vertoont de staart van Lara, normaal strak als een antenne, een bijzonder boog. Ze is timide en grumpy. Ik maak me zorgen en in gedachten neem ik al een beetje afscheid. Lara is nog steeds erg gevoelig en bij elke beweging laat zij zich horen.
    Als een uurtje later de kattenmand klaarstaat voor een bezoek aan de dierenarts kijkt ze me aan alsof ze zeggen wil: "ben jij belazerd", en springt ze met haar staart fier in de lucht met een bons van het bed om er als een haas vandoor te gaan.


    maandag 2 januari 2017

    Een nieuw begin...

    Elke fase in het leven brengt zijn eigen activiteit met zich mee. Dat het bloggen er al enkele geleden is blijkt uit de continuïteit, ofwel het ontbreken ervan. En hoewel het blog al een tijd op de nominatie staat van deleten, blijkt dat met al het bloed, zweet en tranen in het achterhoofd, een brug te ver. Een nieuwe begin biedt tenslotte nieuw perspectief.

    Ik wens jullie veel geluk, liefde en gezondheid voor 2017!


    Curry met asperges en ei


    Pureer voor de kruidenpasta:
  • 1 gesnipperde ui
  • 2 gehakte tenen knoflook
  • 1 gehakte rode peper
  • 25 g gehakte verse gember
  • 1 el korianderpoeder
  • 1 tl venkelzaadpoeder
  • 1 tl komijnpoeder
  • ½ tl fenegriekpoeder
  • ½ tl kurkuma
  • ½ tl kaneel en
  • 1 tl zeezout
  • in een keukenmachine of met een staafmixer.

    Snijd de houtige uiteinden van de asperges en schil ze. Verhit wat olie in een koekenpan en bak de asperges beetgaar.

    Kook 6 eieren in 10 minuten gaar en snijd ondertussen 300 g prei in ringen, 2 tomaten en 1 rode paprika in blokjes. Verhit wat kokosolie in een hapjespan en bak de pasta er een minuutje in. Voeg de prei, paprika en tomaat toe en laat 5 minuten bakken. Schenk de kokosmelk erbij en bak al omscheppend nog 2 minuten door.

    Koel de eieren onder koud water, pel en halveer ze. Schep de curry in een schaal en verdeel er de eieren over.