Labels

art (27) budget (12) Cultuur (8) gedichten (43) hutspot (7) katten (53) muziek (46) Paleo (17) recepten (260) restaurant (42) Salade (26) studentenhap (17)

dinsdag 3 maart 2009

Bananasplit

Jaren geleden in het tijdperk lang voor de mobiele telefoon woonde ik in het centrum van een klein dorp, in een knus appartement in een studentenhuis achter het postkantoor.
Op een doordeweekse middag besloot ik impulsief bij de opticien langs te gaan om me te orriënteren voor een bril. Ik had wat moeite met het op afstand herkennen van gezichten en stoorde me daar al een tijdje aan.
Zo gedacht zo gedaan liep ik de zaak binnen alwaar ik, geholpen door de opticien, begon met bekijken, passen en beoordelen van verschillende monturen. Na een tijdje rinkelde de telefoon maar de goede man maakte geen aanstalten deze op te nemen. Omdat dit mij begon te irriteren spoorde ik hem het ding op te nemen en zich vooral niets van mij aan te trekken en zo geschiedde.
Enigsinds verbouwereerd kwam de opticien zijn kantoor uit en vroeg of ik Christel was waarop ik dit bevestigde. Hij antwoordde dat het telefoontje voor mij was waarop mijn mond ongeveer open viel van verbazing omdat niemand wist waar ik op dat moment was dus antwoordde ik ontkennend dat hij zich moest vergissen en het gesprek echt niet voor mij kon zijn maar de man hield vol.
Uiteindelijk liep ik wat nerveus geworden het kantoortje in en beantwoordde de telefoon. Aan de andere kant meldde een heer uitgebreid dat een aantal monturen mij niet stond en waarom, diegene waarmee ik in de hand stond ook niet maar die daarvoor wel aardig was. Ik was zo ongeveer sprakeloos en aan de andere kant werd bevestigd dat men echt wist waarover gesproken werd door de monturen te beschrijven. Als een dombo zeg ik nog; hoe kan dat nou niemand weet dat ik hier ben! Er schoot op dat moment van alles door mijn hoofd.
'Kijk maar uit het raam' werd er gezegd, dan zal ik even naar je zwaaien. Enigszins uit het veld geslagen liep ik de winkel in vanwaar ik zag dat bij het postkantoor de lamellen opzij werden geschoven en twee heren al zwaaiend zich zaten te bescheuren van het lachen.

2 opmerkingen:

Tom Rademakers zei

Christel,

Dit is je laatse blogpost en ik moet zeggen dat je leuke stukjes schrijft met humor en oprechte interesse in de dingen die je schrijft. Iklees ze met veel plezier.

Vraag: Hoe ben je op mijn blog terecht gekomen?

Christel zei

Antwoord: Doordat je een reactie achterliet bij een van mijn blogs. (http://dailystuffandmore.blogspot.com/2009/10/de-banaan.html)