Labels

art (27) budget (12) Cultuur (8) gedichten (43) hutspot (9) katten (53) muziek (46) Paleo (17) recepten (263) restaurant (42) Salade (26) studentenhap (17)

donderdag 30 juli 2009

Worteltjestaart

Mark en ik belandden tijdens een van de vele gesprekken bij het onderwerp koken, bakken eigenlijk, specifiek over "Worteltjestaart".
Natuurlijk kent iedereen het grapje over "Worteltjestaart" maar het daadwerkelijk kennen, gegeten hebben of een waarheidsgetrouwe voorstelling is voor de meesten een ander verhaal. De haas met een taart van wortels blijft op het netvlies gebrand en voldoet in het geheel niet aan wat het werkelijk is. Het grappige daarvan is wel dat het leuke gespreksstof oplevert.
Worteltjestaart is echter een luchtige peperkoekachtige taart met stukjes walnoot en dankzij Mark's culinaire kwaliteiten heb ik er deze week voor het eerst heerlijk van mogen genieten.

Worteltjestaart

300 gram bloem
1 á 2 el kaneel of speculaaskruiden
1 zakje bakpoeder
2 tl zout
5 eieren
320 gram donkere basterdsuiker
ca. 250 gram geraspte bospeentjes
3,5 dl olie (mais- of zonnebloem)
10 halve walnoten

Verwarm de oven voor op 180 graden. Beboter een springvorm van 24 cm doorsnede. Meng bloem, kaneel, bakpoeder en zout in een kom. Klop eieren en suiker tot een luchtige massa. Voeg wortel, olie en verder gebroken walnoten toe en mix 3 minuten. Roer bloemmengsel er zeer goed door. Stort beslag in springvorm en bak in 50 minuten tot 1 uur gaar. Steek tegen het eind van de baktijd een breinaald in de taart. Komt hij er vrijwel droog uit, dan is hij gaar. Laat kwartier rusten, snijd los en stort de taart. Laat helemaal afkoelen.

Officieel moet je de walnoten bovenop het beslag leggen voordat de taart in de oven gaat, maar zelf vind ik het lekkerder om deze wat fijner te breken en door het beslag zelf te mengen samen met de wortels en de olie.

Je kunt de taart eventueel ook nog glazuren. Doe ik zelf niet, omdat deze nogal kan gaan overheersen en de taart op zich al machtig is van zichzelf. Mocht je het willen dan is dit het recept voor de glazuur:

100 gram monchou
60 gram boter
1 zakje vanillesuiker
200 gram poedersuiker
1 eetlepel geraspte citroenschil
1 theelepel zout

Meng monchou, boter, citroenrasp, zout, vanillesuiker en poedersuiker tot een gladde crème en besmeer hiermee eerst de zijkanten en dan de bovenkant van de taart.

woensdag 29 juli 2009

Kleine moeite, groot plezier!


Het reizen in de Randstad en de lange reizen naar het oosten van het land doe ik bij voorkeur per trein. Als ik binnen de diverse steden van de Randstad reis vind ik het heerlijk naar het gekwebbel van pagagiers te luisteren en ze eventueel te observeren maar met een lange rit voor de boeg reis ik het liefst in de stilte coupé.

De trein is normaliter een prettig vervoermiddel, onverwachte vertragingen door tal van logistieke redenen buiten beschouwing gelaten.
Maar helaas is er een 'nieuwe' ergernis want de bedoeling van een stilte coupé is blijkbaar bij een grote groep mensen niet bekend of wordt gewoon genegeerd waardoor het regelmatig voorkomt dat gezinnen met jengelende kinderen of kletstantes met een volume waarmee ze met gemak Ahoy kunnen vullen in de coupés plaatsnemen.

Toen gisteren een tweetal jongemannen met een groep kinderen de coupé binnenstapten en ik ze vertelde dat dit een stilte coupé was bedankte een van hen me vriendelijk om in een volgende coupé plaats te nemen. Aan de andere kant van het gangpad hoorde ik een vrouw afkeurend mompelen over mijn mededeling maar ze vermeed mijn blik.
Een vijftal stations verder nam een groep plaats waarvan de dame luidkeels en onophoudelijk een gesprek voerde. Toen ik de vrouw vriendelijk attendeerde op de raamstickers en het feit dat deze betekenen dat ze zich in een stilte coupé bevond reageerde ze enigszins geschrokken en ze dempte haar stem. Aan de andere kant van het gangpad klonk nu een luid afkeurend gesis maar mevrouw vermeed wederom mijn blik.

Het is jammer dat de Nederlandse Spoorwegen klaarblijkelijk niet in staat is hun reizigers afdoende te informeren wat betreft de spelregels in de trein en dat een deel van de bevolking niet het fatsoen en het respect weet op te brengen om zich aan deze spelregels te houden.

donderdag 23 juli 2009

China Town - Den Haag met vriendin D.

Na een paar enerverende dagen neemt E. afscheid met een "Big Bang", in positieve zin overigens en ware het dat ik geen gebouw ben anders had ik op mijn grondvesten staan schudden.
De rust is enigszins wedergekeerd en ik ga over tot de orde van de dag.

Tussen onze lunch bij Stadslokaal Burgerzaken en onze geplande excursie in augustus zit zoveel tijd dat D. en ik besluiten tussendoor af te spreken om te lunchen in China Town Den Haag, vandaag dus.
Ondanks de aanhoudende regen ga ik breed grijnzend op weg, verzekerd van een middag gezellig maar ook serieus kletsen, veel lachen en lekker eten.

Als ik station Den Haag binnenloop is het droog en D. komt me tegemoet. We lopen richting binnenstad, naar de Wagenstraat om bij Restaurant Harvest Dim Sum te eten.
Harvest is een sober ingericht Chinees Restaurant met vriendelijke bediening. Het is er niet druk maar we zitten er zeker niet als enige.



Onder het genot van een colaatje en een droge witte wijn bekijken we de kaart en schrijven de nummers van de door ons gekozen Dim Sum, zowel vlees als vis, op het door de bediening achtergelaten blocnootje.
Al snel worden de diverse Dim Sum geserveerd maar we houden ons eigen tempo gelijk aan filerijden.
Normaliter is het eten met stokjes voor mij geen probleem maar dat was voordat ik van die grote, gladde, plastic stokken naast mijn bord vond. Hoe frustrerend alleen het vasthouden al, dat wordt dus oefenen of voortaan altijd een setje houten stokjes in mijn handtas.

Tegen de tijd dat we voldaan zijn en hebben afgesloten met een espresso zitten we als enigen in het restaurant.
De conclusie van D. is dat de smaken van de Dim Sum wat vlak zijn, in ieder geval met minder smaak dan zij zich herinnert. Zelf kan ik er weinig van zeggen omdat de keren Dim Summen op een hand te tellen zijn maar dat ik er iets meer van had verwacht, ja dat is zo.

zaterdag 18 juli 2009

Skûtsjesilen en Bakte iel

Vandaag is de aftrap van het Skûtsjesilen en wel in Grou.
14 deelnemende skûtsjes (origineel) uit diverse Friese plaatsen vechten op het water een 11-daagse strijd uit.
Sinds ik niet meer in Friesland woon heb ik helaas geen wedstrijd meer bijgewoond maar omdat ik Omrop Fryslân kan ontvangen zit ik tijdens het skûtsjejournaal aan de buis gekluisterd en ik volg, als nep Fries, de verrichtingen van het Lemster skûtsje op de voet.
Helaas slecht nieuws want tijdens de proloog, de laatste wedstrijden voor het echte skûtsjesilen begint is het Lemster skûtsje omgeslagen.
Gelukkig bleef de bemanning ongedeerd en kon men behoeden dat het skûtsje zonk.
Met vereende kracht is de schade aan het skûtsje op tijd hersteld.

Om culinair in de cultuur te blijven zocht ik in het boekje "Lekker Frysk", smakelijke vertellingen van bereisde Friezen, naar een leuk recept om uit te komen bij "Bakte Iel" van Jeen van den Berg.
De bakpaling die op smaak wordt gebracht met peper en zout, door de bloem gehaald en gebakken in hete boter en olie wordt daarna besprenkeld met keukenstroop en krokant afgebakken.



Kakmadam of dulle hes

Zoals elke zaterdag is het ook nu druk bij de bekendste grootgrutter van het land als ik in de rij bij de kassa sta te wachten.
Wanneer er nog een kassa open gaat leg ik, als eerste in de rij mijn boodschappen op de band maar wat schetst mijn verbazing, de dame achter me legt haar boodschappen eveneens op de band waardoor deze zich aansluiten bij de mijne terwijl ik nog niet eens klaar ben.
Met een arm schuif ik haar boodschappen opzij om ruimte te maken voor de rest en als ik een stokje wil pakken om er achter te leggen doet de vrouw dit snel, stilzwijgend maar duidelijk geïrriteerd.
Ik reken af maar als ik mijn boodschappen in wil pakken zet de vrouw er doodleuk haar tas op waarna ik haar vraag of ze haast heeft. Ze antwoord bevestigend met de mededeling dat ze bij de kapper zit waarna ik zeg dat ze had kunnen weten dat het druk zou zijn bij de supermarkt en dat ik het van geen fatsoen vind wat ze doet maar blijkbaar vind zij het niet meer dan normaal want ze zegt dat ze me niet begrijpt.
Voor ik vertrek zeg ik de vrouw dat fatsoen haar dan blijkbaar vreemd is en gelukkig ben ik de winkel al uit wanneer ze tot haar viswijvenact overgaat.

Hoofdschuddend over deze actie van een vrouw van midden 60 die pretendeert een dame te zijn denk ik terug aan het topic Voordringen van Theo.

vrijdag 17 juli 2009

In the swing of things

Op een gegeven moment werkt het niet meer zaken op de lange baan te schuiven, maar dat ik vandaag de halve stad zou doorkruisen, en wel te voet, had ik vanmorgen niet gedacht.
Aan beweging geen gebrek daar ik mijn trainingrondje bij de sportschool er ook al op had zitten.
Tijdens mijn wandeling van punt A naar punt B ontdekte ik dat twee toko's de stad hebben verlaten en haalde ik mijn avondmaal, tagliatelle met zalm bij traiteur Olive Land, behorende bij Restaurant Olive Garden.



Nu mijn planning toch al naar de mallemoer was bedacht ik dat ik net zo goed een lunch bij De Poort kon gebruiken. Een salade van Hollandse Asperges, ditmaal groene. Dat deze asperges zeker wel Hollands zouden kunnen zijn, dus niet per definitie Limburgs, Noord-Brabants of uit Gelderland bedacht ik toen ik me een mailreactie hierover herinnerde en familie van een vage kennis die in de asperges zitten.



woensdag 15 juli 2009

Daily stuff and sports

De hectiek noopt mij tot maatregelen. Maatregelen overigens die verre van vervelend zijn namelijk het koken over laten aan externe partijen.
Na een halve week intensief bezig te zijn geweest in het oosten des lands en halverwege de middag teruggekeerd laat ik het koken over aan Toko Mini, mijn inmiddels vertrouwde adres voor een zeer prettige blauwe hap.
Vandaag bestaat die hap uit Nasi Goreng met Udang Blado, Udang Peteh, Sajoer Lodeh (volgens een aanwezige oudere Indonesische heer een uitstekende keuze), Sambal Goreng boontjes, Atjar Ketimoen en natuurlijk Sambal Goreng Telor. U begrijpt, met mij hoeft niemand medelijden te hebben.



Naast de drukke werkzaamheden die mentaal de nodige energie vergen zorgt sport voor de balans. Naast het zwemmen en de krachttraining heb ik sinds 15 jaar weer achter de tafeltennistafel gestaan om een balletje te slaan en het beviel verrassend goed. Verder heb ik ook een 'nieuwe' sport ontdekt, namelijk speedminton. Speedminton is een nieuwe dimensie in racketsport met elementen uit het badminton, tennis en squash welke wordt gespeeld met verzwaarde shuttles en veel snelheid bevat, een leuke uitdaging voor een sportfanaat.

zondag 12 juli 2009

Risks

Come to the edge.
We might fall.
Come to the edge.
It's too high!
COME TO THE EDGE!
And they came
and he pushed
and they flew...


zaterdag 11 juli 2009

What's Cooking - Ciabatta met...











Wat ik anders moest met het restje rucola dan er een salade van te maken door er balsamico-truffeldressing doorheen te mengen, wat pijnboompitten en parmezaanze kaas.
Geen zin in piepers, pasta, rijst of risotto dus er een ciabatta mee bekleed met rosbief op de ene helft en tonijn met een wasabi-yogonaise op de andere helft.

vrijdag 10 juli 2009

Penne met pesto van pistache

Meng voor de pesto rucola, een teen knoflook, een handje gehakte pistachenoten, een halve eetlepel citroensap en parmezaanse kaas in een keukenmachine en voeg terwijl de machine draait olijfolie toe.
Kook de penne al dente en meng er de pesto door, bestrooi met parmezaan en gehakte pistachenoten en serveer met rucola en cherry tomaatjes.

donderdag 9 juli 2009

Op herhaling; Stadslokaal Burgerzaken

Na ons geslaagde uitje naar het Tong Tong Festival besluiten vriendin D. en ik na haar vakantie Leiden onveilig te maken en zo geschiedde.
Eigenlijk weet ik al dat mijn keuze wat betreft het lunchadres op Stadslokaal Burgerzaken zal vallen maar even overweeg ik Dende. De weinig vernieuwende lunchkaart van laatstgenoemde doet me terugkeren naar mijn eerste gedachte.

Als D. in het Leidse arriveert toon ik haar mijn officieus monumentale stulpje dat haar goedkeuring kan wegdragen en drinken we alvorens de stad in te gaan en tussen ons gekakel door een espresso.

Eenmaal in het centrum aangekomen lopen we een enkele winkel binnen maar zien niet direct iets van onze gading dus we besluiten onze magen te vullen omdat het inmiddels begint te echoën.
Wanneer we ons hebben geïnstalleerd en de kaart bekijken neemt D. een cola en kiest Basilicumbrood met lendestuk, gedroogde tomatencompôte en kappertjesmayonaise.











Terwijl mijn oog valt op het Knoflookbrood met merquez, harissa-yoghurt en Marokkaanse eieren en in afwachting van dit alles aan een roséetje nip.











Hoewel we beiden geen broodeters zijn laten we het ons goed smaken. D. haalt aan de de tomatencompôte een heerlijke volle smaak heeft en de milde harissa-yoghurt met kikkererwten valt bij mij erg goed in de smaak naast de kruidige merquez.
Wederom een erg prettig bezoek aan een no-nonsense restaurant maar met klasse.

zaterdag 4 juli 2009

What's Cooking - Risotto met kastanjechampignons

Bij warm weer vind ik risotto een ideaal gerecht om te bereiden en te eten dus ik hakte de kastanjechampignons, bakte ze aan in olie, voegde gehalveerde tomaatjes toe evenals arboriorijst en bouillon. Bracht het geheel zacht aan de kook tot het vocht verdampte en een smeuïge massa overbleef om er parmezaan door te mengen en vervolgens te smullen.