Labels

art (27) budget (12) Cultuur (8) gedichten (43) hutspot (9) katten (53) muziek (46) Paleo (20) recepten (268) restaurant (42) Salade (27) studentenhap (17)

donderdag 31 december 2009

2010!



Dinner for One

Deze klassieker blijft hilarisch.



Een fijne jaarwisseling!

Dit jaar geen gedoe met zelf oliebollen bakken maar voor het gemak, heel afgezaagd, een schaal appelbeignets. Net zo lekker en een stuk minder werk.



  • 3 goudreinetten
  • 100 g bloem
  • 1½ dl melk
  • 1 ei
  • sap van 1 citroen
  • 5 dl olie
  • kaneel
  • suiker
  • poedersuiker

Schil de appels, verwijder de klokhuizen, snijd ze in plakken van ca. 1 cm en besprenkel ze met citroensap. Verhit de olie in een wok.
Meng de bloem met wat zout, het ei en de melk tot een beslag en voeg eventueel naar smaak wat suiker en kaneel toe. Haal de appel door het beslag en bak de beignets in hete olie. Laat de beignets uitlekken op keukenpapier en bestrooi ze met poedersuiker.

Om smaakvariatie aan te brengen kun je de appel marineren in sterke drank naar keuze.

woensdag 30 december 2009

What's cooking - Crèmesoepje van aardappel en boontjes met pesto

Een van de recepten die ik tijdens de kerstdagen tegen kwam met het doorspitten van de culibladen is crèmesoep van aardappel en boontjes. Ondanks dat ik geen groot liefhebben ben van soep wil ik deze uitproberen.











    Voor de soep
  • 480 g aardappelen in blokjes
  • 200 g sperciebonen
  • 80 g ui, fijngehakt
  • groentenbouillon
  • laurier
  • peper
  • zout

    Voor de pesto
  • 120 g basilicum
  • 80 g pijnboompitten
  • 50 g geraspte pecorino
  • knoflook
  • olijfolie

Kook de boontjes 4 minuten in wat water met een eetlepel olie en giet ze af. Bak de aardappelen en ui in 2 eetlepels olie en het laurierblad. Temper na 5 minuten de warmtebron, voeg 1 liter warme groentenbouillon toe en laat de soep 10 tot 15 minuten zacht pruttelen.
Voeg dan de sperciebonen toe, pureer het geheel tot een crème en laat nog 5 minuten koken. Breng de soep op smaak met zout en peper.
Maal in een vijzel de pijnboompitten fijn en meng met 200 ml olijfolie en twee plakjes knoflook. Voeg daarna beetje bij beetje de basilicum toe en de geraspte pecorino.

Het is een aangenaam soepje waarvan ik de verhouding aardappel/boontjes de volgende keer aanpas in het voordeel van de boontjes.
Geserveerd met stokbrood met Boeren roomboter en pesto.


Bron: La Cucina Italiana

dinsdag 29 december 2009

Pure producten van Zuivelboerderij De Sophiahoeve

Dat collega I. met haar man op een boerderij woont waar ze zowel koeien houden als boter en kaas maken wordt me snel duidelijk.
Collega Y. is een regelmatige afnemer van kaas van Zuivelboerderij De Sophiahoeve en mijn interesse is gewekt, er gaat geen dag voorbij dat ik geen kaas eet.

Mijn bestelling bestaat uit Boeren Roomboter, een kwalitatief hoogwaardige roomboter die licht gezouten is, zonder kleur-, geur- en smaakstoffen maar wel met een volle smaak, Boeren-Leidsekaas met Sleutels en belegen Goudse kaas van collega kaasmaker Jos van der Plas uit Sassenheim.

Boeren-Leidsekaas met sleutels is een traditionele, stevige, ietwat kruimige kaas met een krachtige smaak. De kaas met komijn, die ik heb gekozen heeft wat extra pit.
Boeren-Leidse wordt gemaakt van afgeroomde melk, met slechts een vetgehalte van tussen de 30 en 40% en wordt daarom aangeduid als 30+. Ook door dieetgoeroe's wordt Boeren-Leidsekaas aanbevolen.
De kaas is te herkennen aan de roodbruine coating met in reliëf de gekruiste sleutels. Tijdens de laatste keuring eindigt de Boeren-Leidsekaas met Sleutels van De Sophiahoeve op een verdienstelijke tweede plaats.

Boeren Goudse wordt gemaakt van rauwe melk. Al in de middeleeuwen werd deze kaas gemaakt en werden er specerijen aan toegevoegd om er verschillende smaken aan te geven.
Belegen kaas is tussen de drie en zes maanden gerijpt en heeft een pikante smaak en die van Van der Plas smaakt daarnaast ook nog vol en romig.

De melk voor de zuivel die gemaakt wordt op De Sophiahoeve komt van de eigen Groninger Blaarkoppen, een sterk koeienras uitermate geschikt voor zowel melk als vleesproductie. Blaarkoppen komen al sinds de Middeleeuwen voornamelijk voor in de provincie Groningen en in de rijnstreek tussen Utrecht en Leiden. Blaarkoppen in het groene Hart

De zuivel van De Sophiahoeve wordt aan zowel de groothandel als aan gerenomeerde restaurants geleverd maar ook aan particulieren op onder andere de markt in Warmond.

zondag 27 december 2009

"I was here!"


Mijn vrouwtje was van de zomer nogal veel weg en dat ik dat niet leuk vond leek ze maar niet te begrijpen. Totdat ik stopte met eten en ik erg veel afviel. Alsof het iets lichamelijks was... pfff.. ze nam me mee naar de dierenarts die natuurlijk niets kon vinden, ik had haar dat wel gelijk kunnen vertellen.

Gelukkig kwam aan haar vele afwezig zijn een eind, kreeg ik er weer een klein beetje vertrouwen in dat ze me niet in de steek zou laten en kon ik weer wat eten. Vooral ook stiekem hoor want het vrouwtje moest zich vooral zorgen over me blijven maken zodat ze me zou blijven vertroetelen. Ik heb nu eenmaal graag een streepje voor op de rest.

De rest ja. Er lopen hier namelijk ook nog een paar mormels rond.
Lara is eigenlijk wel lief maar dat ik dat vind laat ik haar niet merken. We kennen elkaar al van toen we nog in Lemmer woonden. Ze zorgt goed voor me, wast me af en toe en gaat altijd met me naar buiten om in de gaten te houden of er geen rare dingen gebeuren.
Van dat wassen zie ik zelf het nut niet zo in en van het vrouwtje mag ik niet meer douchen, ik vond dat nog wel zo lekker. Nu zeurt het vrouwtje weleens dat ik naar zweetsokken ruik en doe ik net of ik het niet hoor.
Tobi is 'a pain in the ass', zo noemen ze dat toch. Ze geeft me een kontje als ik net lekker sta te eten waardoor ik pardoes mijn evenwicht verlies en zij er met het eten vandoor gaat. En Floor, Floor is gewoon een raar beest die niet in 'de groep' past, maar die gaat lekker haar eigen gang.

Door mijn afgetrainde lijf heb ik tegenwoordig wat moeite met de kou en van sneeuw heb ik nooit wat begrepen. Waar moet ik in hemelsnaam mijn boodschap kwijt? Nu heeft mijn vrouwtje een bak in de bijkeuken gezet met raar spul erin met een geurtje zelfs, alsof zij naar bloemetjes ruikt.
Ik vind het maar niks en als ze even niet in de kamer is ga ik stiekem naast de bank zitten. Niet voor een klein plasje natuurlijk, nee alleen voor een grote hoop. Het is dat mijn motoriek niet zo geweldig is anders had ik er "I was here" naast kunnen schrijven.

Het leven valt op mijn hoogbejaarde leeftijd nu eenmaal niet mee en daarom heb ik een eigen wereldje gecreëerd waarin ik minutenlang met mijn neus tegen de rugleuning van de bank naar diezelfde leuning kan staren. Wat ben ik blij dat ik van rood houd, anders had ik een serieus probleem.
Nu hoorde ik mijn vrouwtje laatst zeggen dat ik dement ben, wat denkt ze wel!

zaterdag 26 december 2009

De dag dat niets hoeft.

Tweede kerstdag is gebombardeerd tot de dag dat alles mag en niets moet. Nu vind ik eigenlijk dat ik nooit wat moet maar om sommige dingen, zoals werk en eten, kom je niet heen. Gelukkig zijn dat zaken die ik graag doe waardoor het niet als 'moeten' voelt.

Het voordeel van een huis in de verkoop is dat de opgeruimde staat continu is waardoor je, althans ik, een massa aan tijd over hebt om eindelijk weer eens te schilderen, tekenen en de overbeladen tijdschriftenmand met culibladen door te spitten op zoek naar inspiratie en lekkere recepten.

Het voelt overigens heerlijk om op culinair (nou ja, dat liet de laatste tijd nogal te wensen over) gebied tegen alle gedragsregels, codes en (on)geschreven wetten een gerecht te creeëren dat qua ingrediënten niet bij elkaar past, niet qua smaak, niet qua kleur en niet helemaal qua 'in het seizoen'. Ik kan het iedereen aanraden.

Vandaag een sobere 'non cooking' dag.



vrijdag 25 december 2009

An "awful" Christmas dinner

Laat ik voorop stellen dat mensen zonder humor dit stukje beter over kunnen slaan.

Soms vraag ik mezelf af hoe ik de dingen bij elkaar verzonnen krijg. Niet omdat het uitblinkt in positieve zin, zeker niet, misschien wel in originaliteit maar dat was dan weer niet de bedoeling.

Mijn menu voor kerstavond slaat alles. Doordat ik de produkten op verschillende dagen kocht en afzonderlijk van elkaar heb bedacht waar ik zin in had is dit het resultaat van het hoofdgerecht: Wildzwijnhaas met cranberrysaus, botersla met een wasabi-lookmayonaise en ei en brood met pecannotenboter. Ik hoop niet dat u onpasselijk wordt bij het idee, mij heeft het prima gesmaakt.

Maar het kan natuurlijk ook anders. Ik ben niet per definitie een culibarbaar want deze eerste kerstdag gaat de Wildzwijnhaas op herhaling. Dit keer op passende wijze met ouderwetse rode kool en een smeuige aardappelpuree begeleid door een Zuid Afrikaanse Sweet Ruby Cabernet 2002 uit de Botha Wynkelder.


Sweet Ruby Cabernet 2002
Breede River Valley
South Africa











donderdag 24 december 2009

Merry Christmas!



Christmas is forever, not for just one day,
for loving, sharing, giving, are not to put away
like bells and lights and tinsel, in some box upon a shelf.
The good you do for others is good you do yourself...



Norman Wesley Brooks

dinsdag 22 december 2009

Snow

Oh! the snow, the beautiful snow,
Filling the sky and earth below,
Over the housetops, over the street,
Over the heads of the people you meet.


T.J. Watson



maandag 21 december 2009

House for Sale!

Het zat al een tijdje in de planning maar het is nu concreet: mijn huis staat Te Koop.

Ondanks dat ik al jaren roep "ik woon hier geen jaar meer" (terwijl ik hier pas vier jaar woon) voelt het nu heel dubbel en dat is eigenlijk ook niet raar.
Ik ben verknocht aan mijn karakteristieke huisje (1910) met de prachtige kamer en suite, al het originele glas in lood en de paneeldeuren, maar het staat voor mij op de verkeerde plek.

Ook heb ik sinds een tijdje fantastisch werk met een gezellige groep ontzettend aardige collega's en vriendelijke, soms mopperende maar vooral hartverwarmende cliënten. Ik moet er nog even niet aan denken daar afscheid van te nemen.

Heel bewust ben ik hier destijds gaan wonen en het heeft me veel gebracht, maar nu is het tijd om afscheid te nemen en te verkassen naar de andere kant van het land waar ik beter op mijn plaats ben. Weg uit de drukte, weg van het lawaai. Dichtbij het open land, de bossen, veel schonere lucht en als het moet die van koeienstront.

Ik weet precies waar ik wil gaan wonen, waar ik het tafeltennissen weer op wil gaan pakken en waar ik mezelf wil gaan onderdompelen in het sociale gebeuren hetgeen in de afgelopen jaren niet altijd mogelijk was.

Ik zie het helemaal voor me alleen de tussenliggende periode is er een van onzekerheid en dat maakt dat ik de hele onderneming best eng vind.

Off to work!





Een slimme meid..




.. is op de winter voorbereid.




zondag 20 december 2009

De Uitdaging!

Ik hoor het E. nog vragen: "Christel, waar is de uitdaging!". Hij heeft gelijk, zoals hij in meer dingen gelijk heeft maar ook veel dingen duidelijk worden 'the other way around'.

Nu is het bakken van een cake niet bepaald een uitdaging. Maar het bakken van een cake in mijn oven tot op zekere hoogte wel. De aangegeven temperaturen kloppen niet, het ding geeft geen bliep als het klaar is met voorverwarmen en het ding loopt niet langer dan een uur. Voor-verwarmtijd en temperatuur gaan dus min of meer op de gok.

Naast dit verhaal heb ik eigenlijk niets met het bakken van cake, taart en andere vormen van zoetigheid; net als dat ik ijs draai maar het zelf nauwelijks eet.

In een impuls kocht ik een week geleden een pak zelfrijzend bakmeel en na wat rondsnuffelen op het net besloot ik dat dit 'm moest worden.

Chocoladecake met kardemom en pecannoten

  • 200 g boter
  • 200 g zelfrijzend bakmeel
  • 150 g suiker
  • 4 eieren
  • 6 el cacao
  • 2 tl kaneel
  • 2 tl gemalen kardemom
  • 150 g extra pure chocola (72%)
  • 100 g pecannoten
Verwarm de oven voor op 150 graden. Klop de boter met de suiker tot een gladde massa, meng een voor een de eieren erdoor en voeg de cakemeel toe. Spatel de cacao, kaneel en kardemom door het beslag en stort het in een beboterde en met bloem bestoven cakeblik. Bak de cake in 50 tot 60 minuten gaar. Rooster de pecannoten in een koekenpan en smelt de chocolade au bain marie. Giet de chocolade over de cake en verdeel de pecannoten erover. Na ca. 40 minuten neem ik poolshoogte hoe mijn oven het er vanaf brengt en blijkt het eigenwijze kreng ermee te zijn gestopt. Met enerzijds een bruin vermoeden, anderzijds een sprankje hoop open ik het deurtje en zie dat de cake mooi gerezen is. "Hoe slecht kan het nu nog zijn" denk ik en stort de cake op een plank. Helaas de bodem is deels nog vloeibaar en spreidt zich uit over het papier maar "damn!" denk ik met een mond vol warm beslag.... wat is dit lekker! Ik ben getriggerd; volgende week ga ik een nieuwe poging wagen. Vroeg of laat ga ik het van de oven winnen!

zaterdag 19 december 2009

Kardemom- pistache ijs

Ook in Leiden leven we nu in een witte wereld. Tijd voor ijs!

Voor dit recept gebruik ik:














  • 120 g kristalsuiker
  • 1¼ dl water
  • 4¼ dl koffiemelk
  • 1½ dl slagroom
  • ½ tl gemalen kardemom
  • 50 g gepelde geroosterde pistachenoten

Hak de pistachenoten. Los in het water de suiker op en laat de siroop nog 5 minuten koken. Laat het mengsel afkoelen, voeg dan de koffiemelk, slagroom, kardemom en pistache toe en draai het mengsel in de ijsmachine.

What's Cooking - Lahmacun met sucuk

Mijn afspraak liet het zonder bericht afweten: "de oudere 'jongere' van tegenwoordig" wat moet je ermee!
Het resultaat was echter dat ik enorm productief ben geweest in huis.
Zoveel actie houdt natuurlijk een keer op en met het bekleden van Lahmacun met mozzarella, ei en sucuk kom je een eind, colaatje erbij en klaar.



donderdag 17 december 2009

Favorite things

Om "The King of Pop" vooral niet te vergeten.

Hij filmpje loopt helaas, net als het leven van Michael Jackson, wat abrupt af maar dat mag in dit geval de pret niet drukken.



woensdag 16 december 2009

Sneeuwballen

Als we de weergoden mogen geloven dan is het bijna zover en is het land morgen in een witte deken gehuld. Tijd voor sneeuwballen.

  • 250 gram bloem
  • 100 g boter
  • 50 g basterdsuiker
  • 1 tl vanille
  • 75 g pecannoten
  • snufje zout
  • poedersuiker

Meng in een kom boter en suiker tot een gladde massa, voeg bloem en zout toe en daarna de noten.
Kneed van het deeg kleine balletjes en leg ze op een bakblik. Bak de sneeuwballen in ca. 15 minuten in een voorverwarmde oven op 180 graden. Bestrooi de sneeuwballen rondom met poedersuiker zodra ze uit de oven komen.

dinsdag 15 december 2009

Snertdag

Ik besloot van een snertdag een snertdag te maken. Dat betekende er opuit voor ingrediënten voor een pan erwtensoep.

Tot een paar jaar geleden dacht ik dat het een enorm en lastig karwei was. In mijn beleving deed mijn moeder er vroeger een eeuwigheid over, met alles wat ze kookte eigenlijk, en vaak kreeg ik van deze of gene een bak snert dus geen reden het zelf klaar te maken.

Het lekkerste recept voor snert kwam ik tegen op de smulwebpagina van Tanja en dit gebruik ik nog steeds.

De varkenskrabbetjes of varkenspoot vervang ik door een hamlap (voor de kat) en in plaats van peper en zout mikte ik er deze keer een paar bouillonblokjes in.



maandag 14 december 2009

Het zwarte schaap

Ik ben redelijk in balans al zeg ik het zelf. Maar soms zijn er van die zaken die het evenwicht heel even dreigen te verstoren.
Vol goede moed en na positieve reacties stapte ik een half jaar geleden over naar The Black Sheap en dat het een zwart schaap is blijkt. Ook waarom ze cheap zijn want de verbinding sucks.
Wederom zit ik zonder internet en beweert de klantenservice dat het probleem bij mijn computer en buiten “Telenee” ligt maar de logica van het probleem weerspreekt dit.

Tijdens het eerste van de twee telefoongesprekken die ik over dit probleem voer wordt abrupt de verbinding verbroken. Door zoveel gebrek aan fatsoen, schiet ik even in een "Gille de la Tourette" stand. Maar ik verman mij en de gedachte aan Bart de Graaf en zijn teringtubbies doen me breed grijnzen.
Tijdens het tweede gesprek komt men tot de slotsom dat het modem niet correct werkt en ik enkele dagen op een nieuw zal moeten wachten. Het is niet anders.

Na een zware dag zonder internet en een vreselijk drukke dag (maar met veel voldoening) op het werk besluit ik te kijken of ik gedraad wel online kan… en zie hier….
Lang leve de techneuten van de klantenservice!

zaterdag 12 december 2009

Pandora, unieke warwinkel voor snuffelaars

Bij Dende planden Do en ik een paar weken geleden een uitje naar de kerstmarkt in Dordt hoewel dat niet de enige reden was die kant op te gaan. Gelukkig is het droog, niet koud en zelfs de zon laat zich af en toe zien dus absoluut geen vervelende dag om op pad te gaan.

Vroeg in de middag lopen we, zoals altijd flauwekullend, van het station naar het centrum als we door iemand worden ingehaald waarvan ik direct het vermoeden heb dat het Tom moet zijn. Zijn tempo ligt wat hoger en na een tijdje verliezen we hem uit het oog.

In het centrum slingeren de kraampjes een weg door de straten en voert de geur van rookworst de boventoon. Do en ik vervolgen onze weg naar Pandora, zoals in de folder "kunst(rondje)dordt" staat vermeld een "unieke warwinkel voor snuffelaars" en daarmee is niets teveel gezegd.

In het Rijksmonument waar in de 18e eeuw de eerste Dordtse Schouwburg was gevestigd kom je ogen tekort door de keur aan curiosa, antiek en zo'n 80.000 boeken. De smalle gangetjes in het boekengedeelte doen me denken aan het labyrint zoals genoemd in "Schaduw van de wind" van Carlos Ruiz Zafón.

Als Do en ik ieder verdiept zijn in een zoektocht naar specifieke boeken verschijnt Tom. Ondanks een recente foto op facebook lijkt hij me niet te herkenen of misschien val ik in het echt gewoon tegen. Do laat echter geen twijfel bestaan over onze identiteit en zo maken we kennis en ontwikkelt zich een geanimeerd gesprek.

Terwijl Do zich verder verdiept in haar zoektocht, met de stille hoop voor weinig een boek van Julia Child tegen te komen, keuvelen Tom en ik er gezellig op los. Hopend op een voortzetting van deze kennismaking nemen we na een tijdje afscheid en slenteren Do en ik, weinig geïnteresseerd, over de kerstmarkt.

Blablabla.....

02.16: bliepbliep (sms)
C. Sleept haar lichaam naar de rand van haar bed op de tast naar de telefoon en hoopt...
Y: Ben je nog wakker?
C: Ja
Stil
C. Wacht op het telefoontje
Stil
C. Begint zich zorgen te maken
Stil
C: Wat is er?
02.18: tringtring
Blablablablablablablablablabla,hahahaha,blablablablablablablabla,hahahaha,blablablablablabla,hahahahablablabla,hahahaha,blablablablablabla........
06.16:
C: Zullen we maar gaan slapen?
Y: Ja, laten we dat maar doen, welterusten!
C: Slaap Lekker!

donderdag 10 december 2009

What's Cooking - Yellowfin Sole

Als ik de post van de mat raap zie ik een envelop waar ik een cd in vermoed en dat klopt. M. en L. hebben me niet alleen verrast maar ook enorm geraakt met een door hen samengestelde kerst cd met muziek van o.a. Clannad, The Black Family en Enya. Dankzij deze prachtige cd heerst er vanaf dit moment een gezelllige kerstsfeer in huis.


Omdat de tomaten op moesten had ik gisteren bedacht daar iets mee te doen in combinatie met vis. Terug van boodschappen loop ik gedachteloos naar de diepvries en haal er een bak boerenkool uit...
Vandaag Yellowfin Sole met gekruide gebakken aardappeltjes, sperciebonen en tomaat maar net als Tilapia en Pangasius vind ik deze vis niet bijzonder.

woensdag 9 december 2009

Herinneringen

Het is ergens begin jaren '80 als vriendin A. en ik erg close zijn en we bij het interieur van de tafeltennisclub horen.
Zo ongeveer elke vrije minuut brengen we er door en als 'de zaal' niet open is nemen we de sleutel mee om onszelf binnen te laten, eventueel met de rest van de jeugd te flauwekullen, een potje te tafeltennissen of muziek te luisteren. De cassettebandjes van D., met onder andere dit nummer, zijn veruit favoriet.



dinsdag 8 december 2009

Qahawah bel Habahan... koffie een beetje anders.

Ik ben niet bepaald een koffieleut maar het bakkie dat ik drink moet goed maar vooral sterk zijn. Voor deze versie gebruik ik daarom meer koffie dan de hieronder aangegeven hoeveelheid.



  • 2½ dl koud water
  • 1 kardemompeul
  • 1½ tl suiker
  • 1 el koffie, donkergebrand en fijngemalen, ik gebruik in dit geval Corleone een krachtige espresso

Kneus de kardemom en doe deze samen met het water, de suiker en de koffie in een pannetje.
Verwarm de koffie al roerend ca. 10 minuten tot het kookpunt, laat het niet koken, en de koffie naar de bodem zinkt.
Serveer de koffie direct.

Het van oorsprong Indische specerij Kardemom is familie van gember, heeft een sterke zoetige geur en een citrussmaak. Om de geur te behouden en de houdbaarheid te verlengen is het aan te raden kardemompeulen te kopen in plaats van de zaden.

zondag 6 december 2009

Slurpen...

Tijdens Eten & Genieten 2010 werd het boekje "Slurp" van Ilja Gort gepromoot. Toen Gort me aanschoot met de vraag of ik het boekje had gekocht moest ik echter ontkennend antwoorden. Weer thuis heb ik me geabonneerd op de nieuwsbrief "Slurp" en een korte enquete ingevuld met betrekking tot het drinken van wijn: wel of niet slurpen.

De uitslag van de enquete laat zien dat het met het Nederlandse volk bedroevend gesteld is als het op slurpen aankomt. Zoals in Gorts nieuwsbrief vermeld giet driekwart van de Nederlandse wijndrinkers het kostelijke vocht regelrecht het keelgat in zonder echt te proeven. WE MOETEN SLURPEN!

Ik besluit proef op de som te nemen want ook ik slurp niet, zelfs niet tijdens proeverijen. Mijn wijnrek is nog een merlot La Tulipe rijk die ik voor het experiment opoffer, hoewel het geen opoffering zou moeten zijn omdat de wijn dankzij het slurpen beter tot zijn recht zou moeten komen.

Zodra ik een slok neem denk ik damn... slurpen, hoe werkt dat? Ik weet nog net een deel van de wijn door te slikken maar de rest belandt op mijn kleding. De keuze voor een rode wijn was misschien niet zo handig.
Dapper ga ik door met mijn slurpexperiment, maar zonder succes, ik krijg het slurpen maar niet onder de knie zelfs niet nadat ik nogmaals in de nieuwsbrief heb gelezen hoe dat moet. "Neem een slok wijn en slik 'm door. Neem daarna weer een slok, maar hou de wijn in je mond en zuig door je getuite lippen lucht naar binnen".



Misschien moet ik het slurpen maar laten voor wat het is en gewoon genieten van de wijn zoals ik dat altijd doe. Ik was toch al niet van plan om in gezelschap te slurpen.

vrijdag 4 december 2009

Brood daar zit....

Vandaag test ik voor een bekend weekblad meergranen volkorenbrood van een bekend smeermiddel. Het verschil met ander brood is dat dit maar liefst 40% minder zout bevat.

De gemiddelde broodmaaltijd bevat 25% van de dagelijkse zoutinname die tegenwoordig bij velen geen 6 maar zelfs 9 gram is, een overdosis van maar liefst 3 gram om het dramatisch uit te drukken.

Dit dagverse product moet natuurlijk dagvers getest worden ware het niet dat de postbode pas om 17.00 uur op de stoep staat en het avondmaal uit een warme hap bestaat. Maar flexibel als ik ben en in het kader van altijd honger doe ik op de valreep van het diner toch maar een boterham.

Het brood mag dan wel dagvers zijn, het brood dat ik bij de bakker koop voelt vele malen zachter (zacht is voor mij in deze context synoniem aan vers) dan dit brood. Het brood ruikt wat ik noem 'grijs' wat voor mij hetzelfde is als brood van de bakker maar dan een paar dagen oud.

De insteek van het verhaal, 40% minder zout, is positief en wat dat betreft proef ik geen verschil met ander brood. Prijstechnisch kan ik gewoon naar de bakker blijven gaan want voor hetzelfde geld koop ik daar een lekkerder brood en qua zout houd ik wel rekening bij bereiding van de andere maaltijden.

Reypenaer kaasproeverij

Het is guur en waterkoud, de perfecte dag om te cocoonen maar dat gaan we niet doen want vandaag staat de kaasproeverij bij Reypenaer op het programma.


Na een karig ontbijt besluiten we eerst onze grote trek te stillen met een hamburger bij Burgermeester.
Zowel Do als ik zijn niet bijzonder bekend in Amsterdam en ons richtingsgevoel is niet bepaald optimaal dus na verschillende keren vragen en een paar kilometer te zijn om gelopen arriveren we eindelijk op de Elandsgracht. Het positieve is dat we een deel van de calorieën hebben verbrand voordat we ze überhaupt hebben ingenomen.

De hamburgertent is niet groot, ziet er bijna steriel wit uit op de grote rode hoekbanken om de ietwat petieterige tafeltjes na.
We nemen plaats voor het raam en constateren dat de schreeuwerige muziek harder staat dan ons lief is.
Do kiest de Biefburger, een burger van Blonde d'Aquitaine rund zonder poespas en ik de Biefburger Royaal, een burger van Blonde d'Aquitaine, truffel ei en pancetta, en we nemen allebei een cola.
De hamburgers worden vers klaargemaakt door vriendelijk personeel, zien er goed uit en smaken voortreffelijk. Voor de prijs vind ik ze echter vrij karig.

De route naar Singel 182, waar Reypenaer is gevestigd, is snel gevonden. We zijn ruim op tijd en ik ben benieuwd naar wat er allemaal te proeven en te horen is over deze kaas.
Als we ons voor een proeverij melden wacht ons een onaangename verrassing, er is namelijk geen proeverij. Bij de mededeling valt mijn mond open van verbazing. Ondanks de informatie op internet besluit men ad hoc proeverijen te skippen voorbijgaand aan het feit dat er ook mensen van buiten Amsterdam komen. Nog enigszins ontgoocheld verlaat ik onder vermelding dat dit geen positieve recensie op gaat leveren de winkel. Vindt u het erg als ik even geen warme gevoelens koester voor de firma Reypenaer.

donderdag 3 december 2009

Ik mis je!

Ik voel me verdrietig
ja heel erg nietig
Gewoon enorm klein
en dat voelt niet fijn
Maar het is wat het is
het gevoel dat ik je mis


© Christel

woensdag 2 december 2009

Lurken

Lurken, ik vind het geen aangenaam woord en noem het liever spieken. Maar goed; lurken is het op andermans blog meelezen zonder een reactie achter te laten of jezelf kenbaar te maken. Onder sommige bloggers een nogal hot maar 'not done' item en discussiepunt.

Zo was er 'Zij' die leuke maar erg persoonlijke verhalen schreef en door een 'bekend' journalist, vraag me niet wie, werd gequote in een bekend, vraag me niet welk, blad. Gevolg: Zij over de zeik, weg blog.

Ook zij van het 'on'geluksnummer had last van ongewenst bezoek en sloot of verplaatste haar blog voor openbaar bezoek. Hoewel, als je persé zou willen nog hartstikke vindbaar.

Dan zij die hun pageviews met argusogen in de gaten houden, zich afvragen wie al die anonieme bezoekers zijn, wat ze eventueel op hun weblog te zoeken hebben en er hun uitgebreide mening over geven.

Ik begrijp het niet. Wanneer je een openbaar profiel of weblog hebt lijkt het me niet meer dan logisch dat er mensen zijn die kijken, lezen en misschien zelfs oordelen zonder zich kenbaar te maken.

dinsdag 1 december 2009

Onverwacht weerzien


Het is alweer even geleden dat Do en ik voor een bezoek aan De Hermitage de trein in stapten en plaats namen tegenover een vriendelijk ogende, goed uitziende jongeman. De vierde persoon, een 'aparte vogel', had in Den Haag geen tijd zijn kaartje te stempelen en kwam net op tijd zijn plek opeisen waar de jongen over zijn spullen waakte.

Uit het geanimeerde gesprek dat ontstond werd duidelijk dat de jongen op zoek was naar een kamer in Leiden en dat bleek bepaald niet mee te vallen. Gekscherend zei ik tegen Do dat ik nog wel een kamer 'over' had waarop de jongen me aankeek en zijn wenkbrauwen vragend optrok. Daar ik geenszins van plan ben die kamer te verhuren keek ik vriendelijk grijnzend doch neutraal terug.
De jongen gaf de moed echter niet op en keek me regelmatig en met steeds meer belofte diep in de ogen. Hoewel ik zijn moeder had kunnen zijn voelde ik me lichtelijk gevleid en liet ik me de aandacht welgevallen. Een station voor Amsterdam Centraal verliet hij met een vriendelijke groet de trein.

Het is maandag, een nieuwe werkdag en ik heb er zin in. Met een brede grijns loop ik over de afdeling het fysiotherapie kantoor binnen als ik vanaf de drempel een 'bekende' vreemdeling zie zitten, het haar, de kleding, ik heb het eerder gezien en weet precies waar en wanneer bedenk ik met een steeds breder wordende grijns.
Zonder mijn blik van de persoon af te wenden loop ik verder en als hij opstaat en zijn hand uitsteekt om zich voor te stellen roep ik uitbundig: 'ik ken jou!'
Vol verbazing schiet I. in de lach en roept uit: 'hoe kan dat nou?' Ik leg haar uit dat J. die nog net zijn naam heeft weten te melden, een paar maanden eerder tegenover me zat in de trein en op zoek was naar een kamer. De grijns op zijn gezicht kan de herinnering niet verbergen.

Als eerstejaars student fysiotherapie heeft J. deze dag een snuffelstage bij ons op de afdeling.