Labels

art (27) budget (12) Cultuur (8) gedichten (43) hutspot (10) katten (53) muziek (46) Paleo (20) recepten (268) restaurant (42) Salade (27) studentenhap (17)

woensdag 31 maart 2010

Top of flop

Hij is 'nieuw', wit met rode stipjes en smaakt naar ananas.
The pineberry, oftewel de witte aardbei.
De vrucht is oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Amerika maar wordt nu door Nederlandse telers gekweekt voor de Engelse markt.
En ik vraag me af of deze aardbei in Nederland hoe dan ook een slagingskans zou hebben. Ik ben gek op aardbei en ik hou van ananas maar deze albino aardbei....

Taal, zeg maar..

Behalve Gordon Ramsay, waar ik in 'Gordon Ramsay speaks' een aantal van zijn, niet altijd even vriendelijke, quotes op een rij zette, staat ook Johan Cruijff bekend om zijn eigenzinnige uitspraken.

Dat niet alleen Cruijff's uitspraken eigenzinnig zijn maar zijn hele taalgebruik wordt bewezen door het feit dat men er een eigen naam aan heeft gegeven: Het Cruijffiaans. Dat het taalkundig vaak niet klopt doet niet terzake. Het Cruijffiaans zet vaak aan tot denken en is nooit saai.

"Ik vraag me af of onze overheid inderdaad niet in staat is om verder dan de eigen kantoren te denken."

"Ik maak eigenlijk nooit fouten want ik heb enorme moeite om me te vergissen."

"Het leven is een stroom zeggen de mensen. Dat klopt. Toen ik laatst tegen de wind in wou spuwen, spoog ik mezelf in het gezicht."

"Soms moet er iets gebeuren, voordat er iets gebeurt."

"Je bent op tijd of je bent te laat. Als je te laat bent, moet je zorgen dat je op tijd vertrekt."

"Je gaat het pas zien als je het door hebt.'

"De hoogste opgave van het menselijk kennen is: te begrijpen dat hij niet begrijpen kan."

"Dus..."

dinsdag 30 maart 2010

Oerknal


Iets dat mij bijzonder intrigeert is de LHC, beter bekend als de deeltjesversneller onder de grens van Zwitserland en Frankrijk. In deze deeltjesversneller, die de grootste ter wereld is, wordt natuurkundig onderzoek gedaan aan elementaire deeltjes.

Vandaag gaat een omstreden experiment van start, namelijk die van het nabootsen van de oerknal. Atoomdeeltjes worden op volle snelheid met elkaar in botsing gebracht. Bundels met protonen, de bouwstenen van atomen, worden versneld tot 7 tera-elektronenvolt.
Niet eerder is zo'n hoge energie opgewekt. De deeltjesversneller kan zijn eigen record van twee weken eerder, toen twee protonbundels tot elk 3,5 tera-elektronenvolt (TeV) door de 27 km lange tunnel werden versneld, verbreken.

Door het onderzoek komen fragmenten vrij die inzicht geven in de kleinste bouwstenen van materie. Zo willen wetenschappers een beter beeld krijgen van de samenstelling van het heelal in de eerste momenten na zijn ontstaan door de oerknal, meer dan 13 miljard jaar geleden.

Bij ingebruikname van de LHC werd gespeculeerd over de mogelijkheid dat de botsingen een zwart gat zou kunnen creëren die de ondergang van de aarde zou kunnen betekenen. Fysici weerspreken dit en beweren dat dergelijke botsingen in het helaal continu voorkomen.

Bekijk de Webcast voor een kijkje achter de schermen.








zondag 28 maart 2010

Sense



The five senses are: horse sense, innocence,
common sense, concupiscence, and nonsense.


zaterdag 27 maart 2010

Mag het licht uit!

Earth Hour is een actie van het Wereld Natuur Fonds voor het klimaat. Wereldwijd doen zowel bedrijven als particulieren een uur het licht uit om een positieve bijdrage te leveren aan het klimaat en een leefbare aarde.

De eerste 'Earth Hour' actie in 2007, alleen in Australië, was een groot succes waardoor deze actie zich in snel tempo over de wereld verspreidde. Vanaf 2009 doet ook Nederland hieraan mee.

Vanavond om 20.30 uur doe ik het licht uit. Doe jij ook mee?








vrijdag 26 maart 2010

Rokjesdag


Zonnige stralen
korte rokjes
benen die dralen
ogen op stokjes
vrouwen die grijnzen
mannen in extase
niet hoeven peinzen
over kwijlende dwazen


© Christel

donderdag 25 maart 2010

De prei en het kassameisje

Met een handjevol boodschappen waaronder een prei voor de quiche met zuurkool stond ik gisteren aan de kassa van de grootgrutter die op de kleintjes let, maar soms ook niet.
Nooit let ik bij het afrekenen op wat er aan de kassa gebeurt maar gisteren was dat bij toeval anders. Bij het wegen van de prei viel op hoe het kassameisje op de prei leunde. 'Dit gaat ze me toch niet flikken' schoot nog door mijn hoofd, om de gedachte vervolgens te laten voor wat ie was. Totdat het af te rekenen bedrag een stuk hoger lag dan ik verwachtte: "dit kon niet kloppen!" Een fles witte slobber bleek twee keer zo duur dan ik mij van het prijskaartje herinnerde maar ik begon te twijfelen en in de discussie die het kassameisje begon had ik weinig zin. Maar bij de prijs van één armetierig stuk prei van iets meer dan 200 gram, namelijk € 1.80, wist ik zeker dat ik werd belazerd. Het kassameisje gaf na mijn uiting hierover zelfs zonder blikken of blozen toe op de prei geleund te hebben, 'omdat de weegschaal het gewicht anders niet pakt'. En zo kwam het dat ik een zuurkoolquiche met prei at zonder prei.




woensdag 24 maart 2010

Quiche met zuurkool

Ooit at ik het 't hele jaar door. Zuurkool. Bij voorkeur als stamppot met aardappelen en rookworst. Bij een bevriende slager die aan het eind van het voorjaar de laatste lichting rookworsten vacuüm verpakte bestelde ik er dan een stuk of tien. Toen het weer eens zover was ging het gesprek ongeveer zo:

Slager: 'Christel wat doe je toch met al die rookworsten?'
Ik: 'voor de zuurkool'.
Slager: 'de tijd voor zuurkool is toch bijna voorbij!'
Ik: 'oh daar heb ik geen boodschap aan, ik gebruik dan vacuüm verpakte'
Slager: 'de hele zomer door!?'
Ik: 'ja!'
Slager: :| :) :D

Toen ik naar Friesland verhuisde en ik bij een bezoek aan de slager niet aan mijn rookworstentaks kwam stelde hij voor dat ik hem in het vervolg zou bellen zodat hij ze voor me apart kon houden en zonodig alvast invriezen.

Met mijn zuurkoolmanie ben ik wel klaar en vandaag maakte ik als laatst voor de zomer de zuurkoolquiche van Bikkesement die er niet alleen heerlijk uitzag maar ook zo smaakte.

De prei in het recept heb ik overigens vervangen door ui en het spek door rookworst.

dinsdag 23 maart 2010

Groot verkeerde-woordenboek der Nederlandse taal

Vermakelijk vind ik het boekje "Groot verkeerde-woordenboek der Nederlandse taal" van Driek van Wissen, dat ik een tijdje geleden op de kop tikte. Het boekje werd al in 1996 uitgegeven maar dat doet geen afbreuk aan de inhoud.

Over het woord kookboek lees ik:
Wie een 'kookboek' maakt met alleen aanwijzingen over hoe men moet koken moet wel een echte kookgek zijn. Hij zal snel uitgepraat zijn want telkens zal het recept zijn: 'Bereid het gerecht in kokend water.'
Gelukkig zijn de meeste boeken die men kookboeken noemt meer dan kookboeken alleen, er staan ook allerlei recepten in om gerechten te bakken, te braden, te stoven, te smoren enzovoort. Kookboek moet dus eigenlijk receptenboek zijn.

Erg leuk vind ik de uitleg over het darmkanaal:
In tegenstelling tot andere waterwegen is bij een kanaal sprake van een kunstmatigheid: een kanaal is mensenwerk, meestal gegraven om het vervoer van bepaalde goederen of stoffen te bevorderen. De mens is echter, ook in al zijn onderdelen, niet op kunstmatige doch op natuurlijke wijze ontstaan. Het juiste woord zou darmrivier moeten zijn.

Maar ook die over dobbelsteentjes:
Veel kookboeken verplicht zijn lezers bij recepten bepaalde etenswaren, vleeslappen in het bijzonder, in dobbelsteentjes te snijden. Men kan nog zo vaardig het keukenmes hanteren, het zal niet lukken om tijdens de maaltijdbereiding op verschillende zijden van de zogenaamde dobbelsteentjes ook nog eens het juiste aantal ogen, van een tot zes, met dit mes aan te brengen. Het correcte woord: kubusjes.

Je begrijpt; ik vermaak me voorlopig wel een poosje.

zaterdag 20 maart 2010

An(t)i (a) (Pas)ti

Ik moest nog een voorgerecht verzinnen voor het etentje met F. en na wat denkwerk leek anti pasti me een goed idee. Zelfgebakken ciabatta met gedroogde tomaat en olijf, tenminste als de oven meewerkt, salami, bresaola, kaas met tartufo, olijven en cherry tomaatjes, naturel of misschien met een druppel aceto balsamico.

'Van Italië naar Spanje is een kleine stap dus waarom geen pinchos moruno erbij', dacht ik. Volgens het recept van Bert maak ik een marinade van 4 eetlepels gemalen komijn, 3 eetlepels zoete paprikapoeder (in dit geval gerookte), 1 eetlepel peper en een ruime hoeveelheid olijfolie. Ik snijd 400 gram kip in kleine blokjes (lam of varken kan ook) en rijg ze aan cocktailprikkers (die ik heb laten weken zodat ze niet splinteren). Na een dag in de koelkast bak ik de pinchos bruin en gaar in een grillpan.

Misschien was het handiger geweest het brood bakken een keer te testen, ik had het nog niet eerder gedaan.
Het ciabattadeeg van meel uit een zak waar ik alleen water aan toe hoefde te voegen maar waar ik ook stukjes gedroogde tomaat en olijf doorgemengde bleef klef en na een half uur op een warme plaats leek dat niet veranderd en ook niet gerezen.
'Het deeg in de gewenste vorm kneden en op een ingevette bakplaat leggen' stond op de zak. Het kleffe geheel liet zich niet anders dan in een plompe vorm op het ronde blik deponeren maar met nog 45 minuten rijstijd maakte ik mij geen zorgen. En in het ergste geval zou ik alsog naar het Friese bakkertje kunnen rennen, maar liever niet. Met de kachel op tropisch en het blik er bovenop was het deeg na 45 minuten dan toch gerezen. En na 25 minuten in de oven overtrof het mijn verwachting. Misschien is bakken toch 'mijn ding'!

vrijdag 19 maart 2010

Novastar

Tot ik op de hyve van G-J kwam had ik nog niet van Novastar gehoord, laat staan de muziek die ze maken. Nieuwsgierig als ik ben spit ik een hyve helemaal door als ik 'nieuwe vrienden' maak en zo hoorde ik voor het eerst het nummer 'Because'.
Na een paar maanden 'Because' en een paar Bol bonnen in the pocket besloot ik de cd 'Almost Bangor' te bestellen want behalve dat ene grandioos mooie nummer zou er vast meer prachtige muziek op staan, zo was mijn gedachte.
En zo kwam het dat Novastar 'Eye to the telescope' van KT Tunstall van de eerste plaats in mijn cd speler verdreef.





woensdag 17 maart 2010

Waar voor je geld...

Het dorp waar ik ben opgegroeid is van een onmetelijke saaiheid, daar ben ik niet tegen opgewassen. Daarom hebben mijn moeder en ik afgesproken in Arnhem; winkelen en een hapje eten.

Voor de zekerheid reis ik via Schiphol. Het traject Leiden - Utrecht is niet alleen storinggevoelig, het is net een cake walk waar, voor de veiligheid, de snelheid niet hoger ligt dan 90 km per uur.

Ik plof neer op het treinbankje tegenover een 'strak in pak, haren in de plooi' zakenman van mijn leeftijd die druk in de weer is met zijn twee telefoons. Als hij een sandwich pakt en begint te eten rijst bij mij de vraag 'Waarom eten mannen altijd alsof ze een record moeten vestigen?' Enorme happen die niet weg te werken lijken, in een tempo waar de NS jaloers op kan zijn.

Op Schipol hoor ik muntjes kletteren op metaal en ik zie een man bij de snoepautomaat tevergeefs een poging wagen iets lekkers te bemachtigen. Met een grijns denk ik aan het verhaal dat Boudewijn enkele dagen geleden schreef.

In een bijna lege coupé concentreer ik mij op een boek waarin enkele passages mij even later doen grinniken. Het belooft een aangename reis.
Maar een paar stations later schalt door het omroepsysteem dat iedereen de trein moeten verlaten. Ik voel me verloren tussen de meute op het station waar duidelijk wordt dat door een stroomstoring geen intercity's via Utrecht rijden, 'maar stoptreinen wel' zo wordt verteld. De logica ontgaat me maar 'zij zullen het wel weten'.

De informatievoorziening is tegenstrijdig en hapert, maar loopt synchroom met de logistiek, dat dan weer wel. En zo reis ik via Amersfoort naar Utrecht om geïnformeerd te worden dat het van Amersfoort naar Ede-Wageningen had moeten zijn.
Als ik hoor dat er bussen worden ingezet besluit ik dat die optie mij meer vertrouwen inboezemt. De chauffeur, formaat: vriendelijke walrus, is niet van zins tussenliggende stations aan te doen maar wordt daar helaas nadrukkelijk op gewezen. Als ik eindelijk indut worden we bij Driebergen-Zeist de bus uit gebonjourd met de mededeling dat we met de trein verder kunnen. Voor de afwisseling wacht ik een half uur in de kou om vervolgens met trein en bus op de plaats van bestemming aan te komen. Vier treinen, twee bussen en vijf uur reizen, als dat geen waar voor je geld is.

vrijdag 12 maart 2010

Bijdehand

Mijn nichtje, ze moest nog drie worden. Altijd als ze me zag wilde ze 'poesjes zien'. Ze wist dat de digitale camera, met de foto's van de katten waar ze stiekem een beetje bang voor was maar die haar desondanks fascineerden, altijd binnen handbereik was.
Door het groeiend aantal foto's duurde het steeds langer voordat er teruggescrold was. En dat begreep Madam niet. Steeds ongeduldiger keek ze me, steeds breder fronsend, uiteindelijk zelfs wat bozig aan, alsof ik het expres deed.
"Nou meis" zei ik. "Je mag wel op je geduld oefenen!". Verongelukt keek ze me aan en zei gedecideerd "Ik vind het niet leuk dat je dat zegt". Diep van binnen moest ik heel hard lachen.



woensdag 10 maart 2010

Het leven is geen pannenkoek

Pannenkoeken, dacht ik. Nou ja, eigenlijk denk ik dat al een hele tijd maar het komt er steeds niet van.

Naturel daar had ik geen zin in wegens saai, maar hoe dan wel? Uiteindelijk besluit bij gebrek aan pecannoten gehakte walnoten aan het beslag toe te voegen, stukjes appel, een paar theelepels honing en een eetlepel suiker.

Na anderhalve pannenkoek ben ik loaded. Het smaakte best maar het kan beter. De volgende keer een nieuw experiment.



dinsdag 9 maart 2010

Gewoon gelukkig!

Ik kan goed plannen, strak ook. Geen minuut van de dag blijft onbesteed. Maar liever plan ik niet.

De huishoudelijke klusjes kan ik niet meer uit de weg dus ga ik met verstand op nul aan de slag. De eerste onderbreking doet zich voor als mijn moeder belt: "Hoe laat ben je vrijdag in Arnhem". En we keuvelen wat.
Ik ga verder waar ik gebleven was, kijk uit het raam en zie tot mijn stomme verbazing M., mijn ex. Na tien jaar samen zijn we vijf jaar gelukkig uit elkaar.

M. is in de buurt en heeft iets bij zich dat 'nog van mij' is, maar nog belangrijker een bakje heerlijk geurende kip waarvan ik weet dat ik daar van ga genieten. We drinken koffie, praten, lachen om poes Lara die M. niet vergeten is en spinnend laat weten dat ze blij is, en denken in stilte terug aan de leuke dingen.

De huishoudelijke klusjes zijn een grote schoonmaak geworden en de kip heeft gezelschap gekregen van nasi gurih, sambalboontjes en seroendeng.

Ik ben gelukkig. Gewoon gelukkig!




zondag 7 maart 2010

Geraakt!

De programmadirecteur heeft klaarblijkelijk bedacht het uitzendschema om te gooien ten behoeve van een interview met een persoon waar ik de kriebels van krijg en geen aandacht aan wil schenken, daarmee de film die ik wil zien te verschuiven naar een later, mij onbekend tijdstip.


Als ik van het ene naar het andere kanaal zap houden twee intens blauwe ogen mij gevangen. De ogen van Jelle Brandt Corstius. Hij neemt me mee op reis door Rusland, van Moskou tot Moermansk, en boeit me vanaf het eerste moment met zijn verhalen en interviews begeleid door beelden die de kwetsbaarheid van het land blootleggen.
Juist dat wat de overheid zo goed mogelijk probeert te verbergen brengt hij onder de aandacht en bespreekt hij met lokale bevolking.
Maar nog meer dan het programma fascineert de persoon mij. Hij is scherp en direct, stelt kernachtige vragen zonder aan gevoel in te boeten. En, hij heeft een mening. De man raakt me! Jelle Brandt Corstius.

zaterdag 6 maart 2010

Lunch bij Des Indes

Ik heb nog steeds een houten hoofd. Van twee dagen geleden dat de combi van wijn en Jägermeister niet zo'n goede bleek. Maar lunch met Yvon bij Des Indes staat op het programma en ik heb er zin in.

Ik sta te mutsen voor de kast, kan niet kiezen en prik uiteindelijk met gesloten ogen een van de jurkjes. Vriendin Do belt; we liggen in een deuk en voordat we ophangen zeg ik nog snel dat als we dement worden ik met haar in hetzelfde tehuis wil. Ik zie dat ik voort moet maken om de trein te halen.

De reis naar Den Haag loopt gesmeerd en Yvon en ik lopen door de onaangename kou naar Des Indes waar het verkeer wordt geregeld en duidelijk iets gaande is. Er wordt een prominent verwacht. Wie, daar komen we niet achter en zodra we plaats nemen aan het petieterige tafeltje met de lage stoelen die er beter uitzien dan ze zitten ben ik het al vergeten.

Terwijl we wachten op het voorgerecht genieten we van een Gruner Veltliner en een lauwwarm stukje brood met boter en sel guerande waarvan twee versies: een voor vis en een voor vlees.

Het voorgerecht is een Panna cotta van boerenyoghurt met 'fever tree' ginger beer gelei en gebakken langoustine, grav lax 'Desindes' en een dressing van Mirin. Fever tree is de biologische formule voor tonic en gin beer waardoor de smaak intenser is. De langoustine op julienne van komkommer smaakt prima, de panna cotta fris en schurkt qua smaak tegen een tzatziki aan, en de grav lax 'Desindes' is zoals die moet zijn.

Het hoofdgerecht is een Roulleaux van lamsrug met groene linzen stoofpot en gegrild auberginetaartje. Op het stoofpotje ligt gebakken zwezerik. We drinken er een Danzante Sangiovese Della Marche bij waarover we eerst onze twijfel hebben die na het proeven verdwijnt. We zijn geen liefhebber van Italiaanse wijnen en vinden de Sangiovese vaak wrang maar dat is niet het geval. Wat me opvalt, is dat ik het hoofdgerecht 'groot' vind. Zeker na de verhalen over andere restaurants. Vergeleken met het verfijnde van het voorgerecht is het eerste woord dat bij dit gerecht in mij opkomt: 'Bourgondisch', Yvon noemt het 'Elzas'. Nadat ik de rand vet heb weggesneden geniet ik van het vlees.

Het nagerecht, Taartje van bittere amandel met pure chocolade, mousse van Mailbu en wilde passievruchten sorbet wordt eigenlijk geserveerd met de dessertwijn Jurancon, Domaine Cauhapé, Ballet d 'Octobre maar Yvon geeft de voorkeur aan een PX Bodegas Torre AlBala en ik doe met haar mee. Ik ben geen liefhebber van amandel maar het taartje, dat veel weg heeft van een mergpijpje, smaakt verrassend lekker en combineert goed met de friszoete sorbet.

Voldaan wandelen we richting het centrum. Als we wachten tot de bus voorbij is stopt deze zonder dat er een zebrapad in de buurt is. "Goh, ik maak nooit mee dat ze dat doen": zeg ik tegen Yvon en knik de chauffeur vriendelijk toe. Als we bijna de straat over zijn klinkt het via de speaker: "Nee, ik doe het alijtd hoor!" We moeten hard lachen.
Yvon doet nog wat boodschappen en stopt me lekker dingen toe zoals Cacciatore salami, Mousse de pato al Oporto en gerookte paprika. Ze ontroert me.

Bij café De Zwarte Ruiter vloeit wodka en wijn en babbelen we over een scala aan onderwerpen tot we om half zeven afscheid nemen. Want uitgepraat, dat raken we nooit.

donderdag 4 maart 2010

Indiase kip

Na de snijbonensalade zat ik met een bijna vol pak yoghurt en als ik iets yuk vind dan is het dat. Op zoek naar een gerecht met yoghurt en voldoende andere ingrediënten om de yoghurtsmaak te verdoezelen vond ik dat van Indiase kip.

  • 1 kg kipfilet, in stukken
  • 4 dl yoghurt
  • 3 teentjes knoflook, geperst
  • 1 ui, gesnipperd
  • 3 kruidnagels
  • 2 tl gember
  • 1 tl korianderpoeder
  • 1 tl komijn
  • 1½ tl chilipoeder
  • 1 tl citroensap
  • 1 tl kurkuma
  • kardemom
  • kaneel naar smaak
  • pezo naar smaak
  • 4 el boter


  • De lijst met kruiden was lang, de beschrijving vaag en de tijd beperkt dus besloot ik alles op een hoop te gooien, te mengen met de yoghurt en er de stukjes kip in te marineren.
    Dat ik de kip beter niet zo klein had kunnen snijden bleek bij het bakken. De kip baadde in de marinade waardoor deze niet mooi kon bruinen maar wel heerlijk garen en het eindresultaat zacht en evenwel zeer smakelijk was.

    woensdag 3 maart 2010

    Writers block

    Nee ik heb geen writers block, ik ben namelijk geen schrijver. Hoewel ik het 'hokjesdenken' tot een minimum wil beperken ontkom je daar soms toch niet aan maar dit etiket hoef ik mij niet op te plakken.
    Wel is duidelijk dat aan mijn creatieve geest op dit moment geen inspiratie wil ontspruiten. Mijn hoofd is leeg maar dat voelt eigenlijk best prettig. Niets moet, alles mag en vooral geen zelfopgelegde verwachtingen.

    Soms moet je niet doen
    dan mag je laten
    Soms moet je niet doen
    dan mag je praten
    Soms moet je niet zeggen
    dan mag je vragen
    Soms moet je niet zeggen
    dan mag je klagen

    En soms, hoef je helemaal niets