Labels

art (27) budget (12) Cultuur (8) gedichten (43) hutspot (9) katten (53) muziek (46) Paleo (17) recepten (263) restaurant (42) Salade (26) studentenhap (17)

zondag 30 mei 2010

I gotta feeling!



vrijdag 28 mei 2010

donderdag 27 mei 2010

Witlofsalade met spek en cherrytomaatjes

4 stronkjes witlof, kern verwijderd en in repen
30 g cherry tomaten, gehalveerd
50 g spekreepjes
2 el balsamico azijn
½ el honing
½ tl mosterd
6 el olijfolie
pezo

Meng balsamico azijn, mosterd en honing, breng op smaak met zout en peper en roer met vijf eetlepels olijfolie tot een dressing. Bak de spekreepjes en zet ze apart. Verhit wat olijfolie in het bakvet en roerbak de witlof ca 2 minuten. Voeg dan de dressing toe en warm het geheel goed door.
Schep de witlof op borden, verdeel het ei, de tomaten en spekreepjes erover en schenk er de lauwwarme dressing over.

woensdag 26 mei 2010

Eindelijk Apeldorp

Elke keer was er iets. Een lange dag in Enschede, geen puf voor een tussenstop, bergen sneeuw of onbetrouwbare NS. Toch is er reden genoeg om naar Apeldoorn af te reizen want welke vrouw houdt niet van complimenten die haar charmeren, bevestigen of zelfs zich verlegen laten voelen.

Zoals altijd ga ik ruim op tijd van huis maar zodra ik op Schiphol bij Libris binnenwandel dreig ik de tijd te vergeten. Na een laatste begerige blik op al die boeken loop ik, terwijl ik een rol drop menthos leeg peuzel, naar het perron en ik word blij als ik Enschede op het bord zie.

Prettig is de rust in de stiltecoupé en voor ik het weet arriveer ik in Apeldoorn waar RJ me in het centrum door groepen bikers en langs rijen Harleys loodst naar het verbluffend schattige maar o zo leuke Central Park.

Central Park is... het is.... Ik zou zeggen: "Ga het ervaren!" Een van de leukste gelegenheden waar ik ooit van koffie en een bagel heb genoten. De inrichting is vol maar niet storend, speels en kleurrijk en alles is te koop. Hierdoor blijf je, op een plezierige manier, je ogen uitkijken.



We bestellen een biertje en een cappuccino en nemen er een bagel met pastrami en rode pesto bij. Van het formaat van de cappuccino, die me aan die van Granny's doet denken, word ik blij.
Ik kan me niet heugen dat ik sinds mijn verblijf in de US, twintig jaar geleden, een bagel heb gegeten. Deze bevalt me uitstekend. Het is even wat zagen maar ik krijg het zeer smakelijke gerechtje geserveerd met sla met een heerlijk zachtzoete dressing keurig weg.

We sluiten af met een koud biertje en vervolgen onze weg.

dinsdag 25 mei 2010

Japanmarkt Leiden

Het is een schitterende dag tijdens de derde editie van de Japanmarkt aan het Rapenburg in Leiden. En natuurlijk moet ik daar, na mijn bezoek aan Het SieboldHuis en aan de vaste tentoonstelling over Japan en Korea in het Museum voor Volkenkunde, bij zijn.

Vanaf het eerste moment is het een drukte van jewelste. Het dringen 'op niveau' wordt tot kunst verheven. Heel subtiel en zo blijft het gezellig.

Het Nederlands en het Japans wisselen zich in prettige sfeer af en geeft de culturele markt een serieuzer tint. Kramen vol boeken worden gevolgd door kramen met schilderijen, prenten en zijde, saké en sushi, over religie en spiritualiteit. Voor het uitstippelen van een reis of het leren van de taal is er advies en sportverenigingen geven demonstraties. En als afsluiter van deze 'korte reis' in Japanse sferen geniet ik van Chahan en Yakitori.

maandag 24 mei 2010

Tapas bij Camino Real...

Nadat Robert Jan ons vorig jaar, na een lezing van Johannes van Dam aan de Rijksuniversiteit in Leiden, meenam naar de gezellige binnentuin van Camino Real heb ik er verschillende keren, met veel plezier en in divers gezelschap geluncht.
Dit keer is het de bedoeling dat Frank en ik aanschuiven voor een tapasdiner en een reservering is voor de zekerheid gemaakt.

Met de positieve lunchervaringen in gedachten ben ik erg benieuwd maar voordat we ons richting Camino begeven drinken we in mijn knusse zonovergoten tuintje een Tesoruccio Pinot Grigio Rosato die ons prima bevalt, en we praten wat bij.

Als we via de grachten en het historische centrum naar het restaurant lopen mijmeren we over tapas en mezes en Frank spreekt de hoop uit dat de kwaliteit ons zal bevallen. Ik verzeker hem dat zelfs als dat niet het geval is voor mij de avond in zijn gezelschap hoe dan ook geslaagd is.

Met slechts twee bezette tafels is het opvallend rustig. We kiezen een tafeltje op de verhoging en bestellen een drankje. Als we ons drankje en de kaart eindelijk krijgen blijkt de laatste een fikse metamorfose te hebben ondergaan. En bepaald niet in positieve zin. De tapas is verdwenen en de gerechten zijn low budget. Bij navraag blijkt dat Camino Real per 1 mei is overgenomen. Helaas is dit tijdens de reservering niet gecommuniceerd en ook de website met de 'oude kaart' is gewoon online. We kijken elkaar fronsend aan.

Onze keuze valt op de spinaziesalade met zalm voor mij, de rucolasalade met seranoham voor Frank en als hoofdgerecht de rundvleesspiesjes met gamba's voor beide. En brood met boter.
Naar het brood en wat fabrieksknoflookboter blijkt moeten we nog een keer vragen. De salades blijken van gemengde sla met voor Frank een zielig plakje seranoham, dat we niet als zodanig herkennen, en een verloren plukje rucola. Mijn salade met zalm blijkt, for some reason, een salade met feta te zijn geworden met een enkel verstopt spinazieblaadje. We hebben allebei geen zin om te klagen en maken er het beste van. Al vrezen we grote vrezen voor het hoofdgerecht.

Het rundvleesspiesje met gamba's ligt op een bedje van, in julienne gesneden, paprika en courgette met flink wat sojasaus. Heel opvallend is dat de helft van de stukjes doorbakken is en de andere helft tussen doorbakken en rosé. De gamba's zijn droog en het gerecht in zijn geheel is te zout.

Een nagerecht, en zelfs koffie durven we niet meer aan. Uiteindelijk is zelfs deze low budget maaltijd duur betaald.

Vanaf juni is het restaurant twee maanden gesloten voor een verbouwing. En als ik de eigenaar zou mogen adviseren zou ik zeggen: "Denk nog eens goed na!".

zaterdag 22 mei 2010

donderdag 20 mei 2010

Jantje-van-leiden

Als ik mijn ene oog voorzichtig open zie ik het al, het wordt een prachtige dag. De zon straalt me, zelfs door de gordijnen waarvan ik eigenlijk verwacht dat ze ze tegenhoudt, tegemoet.
Ietwat ongeduldig wacht ik desondanks tot de wekker gaat voor ik uit bed spring.

Na mijn eerste espresso ben ik topfit en zelfs de klusjes die ik al dagen voor me uitschuif zijn zo gedaan.
Er is maar een ding dat ik wil vandaag en dat is genieten.
Je hebt van die dagen die net iets meer bieden dan andere en dit is er zo een.

Ik nestel me met een stapel bladen in een tuinstoel en grijns de zon vriendelijk toe alvorens in fantasieën weg te dromen.

Met het eten maak ik me er met een jantje-van-leiden vanaf. De Italiaanse salade van de grootgrutter mik ik achteloos op een bord opgeleukt met mozzarella en een balsamicosiroop en kant en klare gyros van de slager die ik op hoog vuur bruin heb gebakken.

woensdag 19 mei 2010

Knoflook

Stevige griep en een zware verkoudheid leiden tot gebruik van enorme hoeveelheden kruiden en specerijen, niet eens bewust overigens. Voor een sladressing knijp ik een halve tube wasabi leeg in twee eetlepels mayonaise en in de macaroni gaan tig teentjes knoflook en een grote hoeveelheid chilivlokken. Normaliter houd ik niet van pittig maar nu valt het me geenszins op. Ik proef nauwelijks en ruik al helemaal niets. Als G. een opmerking maakt schakel ik in gedachten terug naar bereidingen en denk oeps.

De geur van knoflook is te danken aan zwavel bevattende vluchtige olie in de knoflook. Maar behalve deze 'kwalijke' geur heeft knoflook ook positieve eigenschappen. Het werkzame bestanddeel, allicine, heeft namelijk een sterk antiseptische werking die door het koken helaas verloren gaat maar bij rauwe verwerking gehandhaafd blijft. Ook heeft knoflook een positief effect op het cholesterol en de bloeddruk en vermindert de kans op hart en vaatziekten.

Nu met het zomerse weer in aantocht salades de dis veelvuldig zullen verrijken is het een mooi moment voor een voorraad fèta Maria style.

maandag 17 mei 2010

Op en top vrouw!

Ik ben het beta type, nou ja gamma zou ik het eigenlijk willen noemen. Natuurkunde is echt mijn ding maar alles met betrekking tot straling heeft mijn specifieke interesse. Feiten en cijfers, het is zoals het is, kort en bondig, althans op dat vlak. Over andere zaken kan ik urenlang en oeverloos neuzelen.
Erg genuanceerd ben ik dan ook niet en dat resulteert tegenwoordig nog weleens in een lik-op-stuk momentje waar ik dan weer erg aan moet wennen. Relativeren is het toverwoord.

Als ik bij S. op de koffie ben lig ik in no time, met zijn decaf, op de denkbeeldige sofa. "Christel! Mannen zijn heel basaal dus duidelijke taal, knoop dat in je oren!" is zijn boodschap.
Maar als ik ziek ben blijk ik op en top vrouw. Emoties schieten heen en weer en mijn hersencellen lijken opgelost in het niets. Van kort en bondig is geen sprake en van duidelijke taal al helemaal niet.
De Cat Whisperer moet het ontgelden met smsjes waar hij geen steek van begrijpt en als hij om uitleg vraagt, nou ja beveelt zeg maar, dan krijgt hij als antwoord: "never mind".

Een alfa mannetje en een beta vrouwtje: het blijft een uitdaging!

zondag 16 mei 2010

Maatregelen


Het wil niet bepaald vlotten en als we aan de telefoon kwebbelen raadt Do me een grog aan. "Ga wel alvast in bed liggen als je 'm opdrinkt", zegt ze nog voordat we ophangen.
En zo meng ik meer dan een paar borrelglaasjes bruine rum met heet water, citroensap en een lepel honing. Ik kruip als een mol onder twee dekbedden, laat de weldadige warmte door mijn keel glijden en...

zaterdag 15 mei 2010

Ik wil hem!

En ik wil hem al heel lang! Het valt verdomd niet mee hem te krijgen. De ultieme gehaktbal!

Nu ben ik hoe dan ook niet zo goed in het bakken van ballen maar sinds ik de kunst van P. af heb gekeken gaat het iets beter.
Het recept van Druppels zou het 'ultieme' moeten zijn dus ga ik aan de slag met:
  • 400 gr gehakt
  • 1 ei
  • sjalotje, gesnipperd
  • 1 snee oud brood, dat in het originele recept in de molen door het gehakt is gedraaid
  • zout
  • peper
  • foelie
  • paprikapoeder
  • koriander
  • nootmuskaat
  • peterselie,
  • bloem
  • roomboter

Ik fruit het sjalotje en meng dit met de kruiden en het ei door het gehakt, draai er 4 ballen van en bestuif deze met bloem.
Smelt een flinke klont boter en braad er de gehaktballen op middelhoog vuur rondom bruin en gaar. Een richtlijn is ca. 12 minuten voor grote en 8 minuten voor kleine ballen.

En als ik aan gehaktballen denk, denk ik aan Karlsson.



Aha, een band

Een bijzondere groep
dat is wat we zijn
Bij elk nieuw afscheid
een hevige pijn

Het besef van een einde
die wezenlijk is
doet niets af aan waarde
en aan het gemis

Ondanks de afstand
blijft de band toch bestaan
En denk ik geregeld
aan hen die zijn gegaan


© Christel

zondag 9 mei 2010

Loesje

Loesje. Ik ken haar nog uit de tijd, midden jaren '80, dat ik in Arnhem op school zat. Je kon niet om haar heen. Ze was overal en viel op door haar vaak ludieke maar vooral rake en zeker in die tijd provocerende teksten.
Niet zelden werden posters weggehaald. Door mensen die deze vrijheid van meningsuiting niet konden waarderen maar vaker door mensen die dat wel konden en de posters mee naar huis namen.
Wat Loesje vooral wil is mensen prikkelen en positiveren.

In de jaren '80 begon een groep mensen uit verschillende actiebewegingen 'Loesje'. In eerste instantie was ze alleen in Arnhem te bewonderen maar ze groeide uit tot een nationaal en later zelfs internationaal fenomeen. En nu, bijna 30 jaar later, is ze dat nog steeds.



zaterdag 8 mei 2010

Piepers enzo

Dat de Cat Whisperer kan communiceren staat buiten kijf. En zo gooien we onze planning tot beider tevredenheid om. Dit betekent dat ik vandaag toch na zal moeten denken over wat ik zal koken.

Het lijkt alsof de piepers in de bijkeuken zich aldaar voort dreigen te planten en dat herinnert me aan het verrassend lekkere recept van de Formule 1 soep.
Een mooie gelegenheid om de berg piepers te lijf te gaan en het grauwe wolkendek, waar elk moment een bui uit kan vallen, te trotseren voor wat laatste ingrediënten.

Terug van boodschappen bespeur ik een akelig knorrend geluid en bedenk dat ik zowaar vergeten ben te lunchen. Niets voor mij maar nu door de hotline na planningwijzigingen... Een restje udang peteh is zo opgewarmd en met wat fijngesneden andijvie tussen een geroosterde pita geschept. Een flinke klodder knoflooksaus erover en smikkelen.

vrijdag 7 mei 2010

Udang Peteh

Her en der lees ik dat de diepvries leeg moet. Hier is dat niet anders. Ik graaf een zak garnalen op en hoef niet lang te denken wat ik er mee wil. Ik herinner me het recept Udang Peteh van Robert Jan en dat lijk me wel wat.
Aanpassingen zijn er omdat de garnalen in dit geval geen grote zijn, de pepers vervangen worden door gedroogde chilivlokken en ui door sjalot. De combinatie, zoals ik het at, met nasi gurih vind ik niet de beste maar met de spitskool met een dressing van gembersiroop, limoensap en sojasaus is prima.

woensdag 5 mei 2010

Ik heb je lief!

Als een tornado wervelt
een oneindige stroom
van gevoel
tussen jou en mij

Onze liefde
hervonden, en
opgebloeid tot een intensiteit
die niet meer verloren gaat

Ik heb je lief!


© Christel

dinsdag 4 mei 2010

Toko Mitra

Tijdens mijn reis huiswaarts maak ik een tussenstop in Utrecht. Een bezoek aan Toko Mitra, een van de beste toko's van dit land als je het mij vraagt, is de belangrijkste reden.

Wanneer ik in gezelschap ben neem ik graag plaats in het eetgedeelte om mezelf en de ander te plezieren met het lekkers dat de toko te bieden heeft. Wat te keuvelen en ondertussen de bedrijvigheid in de toko, maar ook daarbuiten bij de bakker en de bijenkorf gade te slaan. Dit keer wervel ik in en uit voor een afhaalmaaltijd.


Gewoontedier als ik soms ben neem ik nasi goreng rames speciaal: Gebakken rijst gemengd met varkensvlees met Rendang, een half ei Belado, Sambal Goreng Tahu, Sambal Goreng Boontjes, Sajur Lodeh, Sambal Goreng Kentang, en Seroendeng.

Behalve het restautantgedeelte en de afhaal is er voor de doe-het-zelver een keur aan producten in het winkelgedeelte van de toko.

maandag 3 mei 2010

Kabeljauw met asperges, champignons, spek en tomaat

Dat mijn moeder een hekel heeft aan koken is een understatement. Nog steeds krijg ik rillingen bij de gedachte aan de grauwe zompige massa van een niet te definiëren soort kool in een maizenapapje geserveerd met kleffe aardappelen en een slap speklapje.

Mijn voorwaarde om langer dan een dag te verblijven is dat ik kook. En dat vindt ze natuurlijk helemaal niet erg. Grappig genoeg blijft ze wel gedurende de maaltijdbereiding om me heen dralen om al mijn bewegingen nauwkeurig gade te slaan.


  • scheutje olie
  • 2 teentje knoflook, geperst
  • 1 tl citroensap
  • 2 kabeljauwfilets
  • 200 gram asperges
  • 1½ ons ontbijtspek, in blokjes
  • champignons
  • 1 ui, gesnipperd
  • 4 tomaten, in partjes
  • 10 cl appelsap
  • zout en peper
  • 125 ml crème fraîche
  • 3 el mayonaise
  • 2 tl mosterd
  • 2 sjalotjes, fijngesneden
  • 2 eieren, hardgekookt


Verwarm de oven voor op 200ºC.
Besprenkel de vis met citroensap. Bestrijk een ovenschaal met olie, strooi er de knoflook in en leg daarop de visfilets.

Verdeel de asperges om de vis en zet de schaal 15 minuten in de oven.
Bak het spek krokant. Bak de ui in het spekvet en voeg de champignons en tomaat toe.

Voeg als laatste de appelsap toe en sudder 10 minuten.
Schenk het mengsel over de visfilets en laat de vis in 10-15 minuten in de oven garen.

Pel voor de saus de eieren, hak ze fijn en meng met de sjalotjes, knoflook, ei, mayonaise, crème fraîche en mosterd.

zondag 2 mei 2010

Onder moeders vleugels

Mijn vorige reisje naar mijn geboortegemeente ging niet zonder hobbels. Dit keer doet de NS het gelukkig een stuk beter. In plaats van Arnhem is de ontmoetingsplaats nu Wageningen. Hooggehakt en in een zomers jurkje arriveer ik vroeg in de middag in het zonnige Gelderse waar de temperatuur maar liefst 27 graden meet.

Op het terras van Grand Café Suisse genieten we van koffie, gekozen van de uitgebreide kaart. Mijn keus: Panna Montata (Espresso, warme chocolademelk, slagroom met daarbij een bonbon) en die van mijn moeder: Koffie Suisse (Koffie verkeerd met apart geserveerd chocoladelikeur en bonbons). Als alle nieuwtjes zijn uitgewisseld gaan we op pad voor wat boodschappen voor het diner van de volgende dag.

Zodra de buit binnen is strijken we neer op het terras van Restaurant Carillon voor een hapje. Helaas geldt de lunchkaart maar tot 14.00 uur en het is nog lang geen dinertijd. De keuze is daardoor zeer beperkt. Uiteindelijk lepelt mijn moeder een kom aspergesoep met roerei naar binnen en doe ik me te goed aan Carpaccio van ossehaas met geraspte kaas, pijnboompitjes, zongedroogde tomaat, rode ui, croutons en pluksla waarvan de zongedroogde tomaat en rode ui ontbreken en daar kappertjes voor in de plaats zijn gekomen. Als ik dit later aan de serveerster meld koppelt ze dit terug en licht me toe dat deze versie normaliter bij het diner wordt geserveerd. Bij de gerechtjes komt brood en boter. Het is allemaal wat standaard maar we laten het ons desalniettemin goed smaken.