Labels

art (27) budget (12) Cultuur (8) gedichten (43) hutspot (10) katten (53) muziek (46) Paleo (20) recepten (268) restaurant (42) Salade (27) studentenhap (17)

zondag 30 oktober 2011

Pauze

Aangenaam keuvelend wandelen RJ en ik naar De Bontekoe, bruin, knus en warm, om voor het diner nog een borrel te drinken.

Zodra wij over de drempel van de kroeg stappen word ik aangeklampt door een wat oudere dame waarbij de alcoholdampen zowat uit haar oren stomen. En na wat blablabla over mijn shawl vraagt ze kirrend terwijl ze naar RJ kijkt: "Is dat je lover?" Zij en haar partner op leeftijd en niet bepaald onbemiddeld, hebben duidelijk hele andere zaken in de zin en ik voel mij licht onpasselijk. Voorzichtig schuifel ik met mijn biertje achter een tafel om mijn eigen ruimte te creëren. Ik laat de spanning van de dag van mijn schouders glijden en verheug mij op de komende dagen.

Na een uur lopen we op ons gemak naar de andere kant van het stadscentrum, richting het restaurant dat wij in gedachten hebben maar waarvan bij beiden de naam is ontschoten. Eenmaal op het Noordeinde besluiten wij in plaats daarvan en gedreven door vermoeide voeten het diner te gebruiken bij Djebena, een Oost-Afrikaans restaurant. Het restaurant waar wij hartelijk worden onthaald is voor een dinsdagavond redelijk gevuld met vooral expats.

Om in de cultuur van het restaurant te starten nemen wij een Mongozo bier. RJ een Mongozo Quinua, een door Boliviaanse Inca´s gedronken bier en ik een Mongozo Banana. Dit bananenbier is een traditioneel bier van de Massai in Kenia en Tanzania met als belangrijkste ingrediënt de OK-banaan waardoor dit product het Fair Trade keurmerk mag dragen. Bij de eerste slok die ik proef denk ik meteen terug aan de zakken bananenschuim die ik in een ver verleden in grote hoeveelheden at totdat misselijkheid erop volgde.

Als hoofdgerecht kiezen we Zigni, rundvlees in rode saus, pittig en rijk aan kruiden die wij met de hand en een traditioneel bereidde pannenkoek, de indjera, eten. Het vlees is mals en pittig maar goed te doen en de groenten smaken precies zoals ze horen, heerlijk dus. Hoewel de hoeveelheid wat miniem lijkt is ze ruim voldoende, de koolhydraten van de indjera vullen behoorlijk.

We sluiten af met koffie uit een djebena, de koffiekruik waar in Eritrese cultuur traditioneel koffie wordt gezet.

maandag 17 oktober 2011

Op stap op donderdag


Afgeladen vol had het moeten zijn in de Tuinzaal van de Burcht als Peter Pontiac voorleest uit Kraut en The Pignose Willys hun stevige Rock Blues Trash ten gehore brengen. De werkelijkheid is anders met als voordeel dat het muisstil is tijdens de lezing over zijn in de oorlog foute vader die in 1978 op Curacao spoorloos verdween. De prachtige tekeningen van Peter Pontiac verlevendigen het verhaal, een verhaal zonder punt maar met een comma.

Ook de Haarlemse band The Pignose Willys gaat, niet gehinderd door de magere opkomst, volle bak met hun Rock Blues Trash waarbij zelfs de meest stijve hark met een brede grijns zijn bewegingen niet in bedwang houdt. En bij de prijsvraag zonder prijs pijnig ik mijn brein over het nummer dat ik herken maar waarvan ik even niet op de titel kan komen. "The spy in the house of love"



Leiden U heeft iets gemist!

maandag 10 oktober 2011

...



Nothing is so strong as gentleness and nothing is so gentle as real strength


zondag 9 oktober 2011

"Alles wat nieuw is..."

Toen ik eenmaal van verbazing was bekomen vond ik het een reuzengrap, de mededeling van R: "Leuk dat jij het wilt doen, het interview en de fotoshoot!" Tot dan toe wist ik van niets en vanaf dat moment begon het te leven. Wist ik eerder interviews moeiteloos door te schuiven, nu wilde ik dat zelfs niet. Mijn nieuwe motto: "Alles wat nieuw is is leuk" werkt.

Bepakt en bezakt spoed ik mij, hoewel ruimschoots op tijd, naar de afgesproken plek in het stadscentrum waar de luifel van een hamburgerketen mij net voldoende ruimte biedt tegen de vallende druppels uit een somber ogend wolkendek. En terwijl ik de fotograaf, die inmiddels is gearriveerd, observeer als hij de omgeving in zich opneemt schuifelt een oudere dame naast mij.

Een sirene doorbreekt de stadse ochtendgeluiden waarop de vrouw mij aankijkt en zegt: "De hekken zijn gevallen". Ze wijst naar de straat waar ik niets kan ontdekken wat daarop duidt en niet begrijpend en met een op volle toeren werkende gedachtenstroom kijk ik haar aan.
"De bladeren vallen!" En ze vertrouwt mij gebeurtenissen toe met dramatische afloop en doet voor hoe ijsberen zich voorzichtig op het ijs wagen, er doorheen zakken en verdrinken. "In 1950 zijn er geen ijsberen meer!" Mijn ogen speuren het plein af maar kunnen de fotograaf niet ontdekken.

Een puber kijkt smachtend door het raam van de hamburgerketen en vraagt hoe laat het is en zij antwoordt: "dieci" en wijst op een gebouw maar geen kerk en zonder klok. De jongen fronst en loopt verder, de dame die al wandelend is gekomen gaat op zoek naar haar fiets en de fotograaf loopt mijn beeld binnen.