Labels

art (27) budget (12) Cultuur (8) gedichten (43) hutspot (10) katten (53) muziek (46) Paleo (20) recepten (268) restaurant (42) Salade (27) studentenhap (17)

zondag 30 juni 2013

Gespreksstof...

Restaurant ´t Gesprek is gelegen aan een druk kruispunt aan de rand van een groene omgeving. In de huiselijke sfeer, die het restaurant ademt, kies ik een tafel waar het voorbij zoevende verkeer geen onderdeel uitmaakt van ons blikveld. We drinken een Amerikaanse Chardonnay van de Hayes Ranch in Californië terwijl we een keuze maken van de kaart en de gerechten van de dag. Een keuze die lang niet gemakkelijk is omdat bijna alle gerechten mij aanspreken.

De amuses die volgen, nadat we onze keuze uit zowel de menukaart als van het 'menu van de dag' hebben gemaakt, zijn een pompoensoepje met kerrieschuim en een bonbon van ossenworst met een gelei van piccalilly. Het hete soepje, vol van smaak en met pit combineert perfect met het zoetige kerrieschuim en is fijne opwarmer want wij vinden het met een maximum van 15°C buiten ook binnen wat fris. Ook de combinatie van ossenworst en piccalilly, ingrediënten die ik anders niet eet, smaakt perfect.

Het brood met de roomboter, het zeezout en een tapenade is zoals altijd tussen het rondkijken, keuvelen, nippen en wachten door een uitstekende tijddoder.
Het zeezout wordt geserveerd in een oesterschelp en de tapenade is er een van gevogelte. Een leuke, lekkere, welkome afwisseling na de eeuwige tomatentapenades, pesto´s en oliën en waar ik mijn brood dan ook dik mee besmeer.

Disgenoot heeft gekozen voor vis. Gemarineerde tonijn met paling, limoencrème, kruidensla, mayonaise van wakame en appel.
Een verfijnd gerecht dat niet alleen mooi oogt maar waarvan de smaakjes uitstekend op elkaar zijn afgestemd. Zonder onvertogen woord en met smaak verorberd. En zo wordt disgenoot van het genre 'wat de boer niet kent' gebombardeerd tot culinair ontdekker.

Ganzenlever met huis gerookte eendenborst, mesclun, radijs, appel, pijnboompitjes en een zoetzuur stroopje.
Ondanks dat ganzenlever voor veel mensen en inmiddels ook restaurants 'not done' is serveert Restaurant ´t Gesprek dit eeuwig discussie oproepende gerecht. De discussie over het dieronwaardig voeren van ganzen staat naar mijn idee naast het dieronwaardige bestaan van veel andere dieren die via supermarkten en kiloknallers het bord van de consument bereikt.

De 'vis van de dag' is Kabeljauw op een saus van kreeft.
"Heerlijk" verzucht disgenoot die normaliter nooit moeite heeft met onthaasten en nu juist moeite moet doen om niet aan te vallen op haar gerecht. Een gerecht dat net als het voorgerecht duidelijk in de smaak valt.

Geheel tegen mijn gewoonte in wijk ik af van mijn keuze voor gerechten van rund-, kalf-, of lamsvlees.
Het gerecht van speenvarken-koteletjes, buikspek met linzen, een stamppotje van rode biet en een jus van amandelen en knoflook blijkt een uitstekende keuze. Het vlees is mals en sappig en het stamppotje van rode biet zorgt voor een intense smaakbeleving van biet waarvan ik graag het recept zou kennen.

Plek voor een nagerecht is er niet meer maar koffie servies moet lukken, denken we. Huisgemaakte friandises met koffie naar keuze.
De zoete friandises zoals het appelcakeje met de pistache noot, de crème brûlée van sinaasappel en het fantastische naar citrus smakende chipje met room blijken ondanks de uitstekende bereiding voor onze gevulde magen nog een behoorlijke kluif.





Na een fantastisch diner en een ontspannen avond kan ik Restaurant ´t Gesprek, gewaardeerd met een Bib Gourmand, alleen maar aanraden!

donderdag 27 juni 2013

Keurig in het gelid...

Leven in het stadse zo groot als een fors dorp verschilt niet enorm van wat ik gewend ben, een gemiddeld dorp. De anonimiteit die groot lijkt haalt het niet bij de sociale controle die nog veel groter is als je bedenkt dat de buren over het algemeen precies weten wie hier, hoe laat, naar binnen gaat.
Of deze sociale controle gestoeld is op interesse of nieuwsgierigheid of simpelweg gewoonte, ik heb geen idee. Toch zijn er momenten dat de verschillen die er wel zijn zo duidelijk worden, alsof ze zijn uitvergroot, dat ik er, hoe ernstig de situatie soms, van weeromstuit bijna om moet lachen.

De bel gaat. Onverwacht. Een collecte kan het niet zijn want daarvoor is het té laat. De buurhond slaat aan. "Dat wordt binnenkort een boete wegens blafverbod, wie verzint zoiets!" denk ik en spiek op de bovenverdieping door een kier in de gordijnen. Er staat een wit overhemd met onderscheidingstekens, serious business dus. Ik pak de sleutels, open de voordeur en ruik brandlucht. Mijn buren staan ook buiten, mijn overburen ook en de rest van de straat. Iedereen keurig in gelid voor hun huisdeur allemaal kijkend naar een kant. Ik denk dat er brand is maar zie geen rook en geen brandweerauto en kijk mijn buurvrouw vragend aan. "Er is iemand neergestoken" zegt ze. Rood-wit lint markeert een plek waar technisch onderzoek wordt afgerond. Maar mensen blijven kijken tot het einde, alsof voor een kaartje is betaald en iedereen vanavond eerste rang zit. Ik ga weer naar binnen voor de film maar op mijn netvlies het beeld van mijn buurtbewoners, keurig in het gelid.


Witlofsalade met gerookte kip en fruit

  • 6 stronken witlof, ontdaan van uiteinde en bittere kern en fijngesneden
  • gerookte kipfilet, in stukjes
  • druiven, gehalveerd
  • appel
  • 2 el mayonaise
  • 1 tl mosterd
  • 1 tl honing

    Meng een dressing van de mayonaise, mosterd en honing. Hussel de kip en het fruit door de witlof en schep er de dressing door.

  • woensdag 26 juni 2013

    Walking in the air

    Reclames zijn steeds vaker leuk en vertellen het verhaal dat we willen horen in leuke animaties of grappige situaties. Ze worden begeleid door vaak mooie muziekstukken die in ons brein blijven hangen. Niet alleen de commercie maakt hiervan handig gebruik.
    De muziek zorgt dat ik mij de reclame van het WNF herinner. Een organisatie waar ik wel in wil geloven maar dat eigenlijk niet doe. Zo blijkt minder dan een jaar geleden dat het geld vooral gaat naar reclame.
    Duurzaamheid, groen en maatschappelijk verantwoord ondernemen zijn termen die aan alles en niets worden gehangen en zo hun kernwaarde verliezen. Een betere wereld begint nog steeds bij jezelf maar de muziek is mooi.



    dinsdag 25 juni 2013

    Ik neem ze voor lief...

    Ik ben er al een tijdje klaar voor: de zomer. Zelfs de ´s zomerse stadsgeluiden: gebrom van een heggenschaar en het afwisselend brommen en snerpen van een hogedrukreiniger neem ik voor lief voor iets aangenamere temperaturen om me in een tuinstoel te nestelen met een stapel leesvoer, knipogend naar de zon.


  • mesclun
  • aardbeien, van kroontje ontdaan, gewassen en gehalveerd
  • asperges, geschild en in drieën
  • brie, in plakjes
  • pijnboompitten, geroosterd
  • olie
  • witte balsamico azijn
  • suiker

  • Verhit wat olie in een koekenpan en leg de asperge er in. Voeg balsamico azijn toe en wat suiker en gaar de asperges af en toe kerend.
    Meng de aardbeien, brie en pijnboompitten door de mesclun, verdeel de asperges erover en besprenkel met de balsamico jus.


    maandag 24 juni 2013

    Met kunst en vliegwerk..

    Het bezoek aan de dierenarts is To niet bepaald in de kouwe kleren gaan zitten. Als de medicatie is uitgewerkt blijft er weinig meer over dan een angstige poes. Schichtig en misselijk, met honger maar een enorme weerstand om te eten dus doet ze dat nauwelijks. De druppels tegen haar misselijkheid ruikt ze op afstand en zelfs met kunst en vliegwerk blijft het lastig er iets van bij haar naar binnen te krijgen.

    Toch leeft ze ondanks haar malaise als een Godin in Frankrijk. Alle middelen om er iets eetbaars in te krijgen worden uit de kast getrokken en tenslotte wordt duidelijk dat mevrouw vooral vleeswaar biologische kip en gekookte kip belieft. To vraagt, wij draaien en langzaam maar zeker zien wij onze oude, vertrouwde tuttebel weer tevoorschijn komen.

    Op de valreep van het seizoen doe ik me tegoed aan een uitstekende portie asperges, simpelweg met ham en ei.


    maandag 10 juni 2013

    Wild west

    Ik begrijp er geen biet van, al tijden zie ik Grote Poes niet meer. Ik mis hem en zou hij mij niet ook missen, zelfs een heel klein beetje maar, vraag ik me af. Ik zit op mijn uitkijkpost op tafel en gluur regelmatig in de schuur of hij daar in is gekropen zonder dat ik het heb gemerkt. Niets. Mijn vriend lijkt van de aardbodem verdwenen en ik kan je vertellen: ik vind het verdomd saai!

    Nu ben ik ook al een paar dagen niet zo lekker. Ik heb honger en wil eten maar bij de geur alleen voel ik al braakneigingen en de beetjes die ik eet komen er dan ook gelijk weer uit. Heel onsmakelijk. Nee een schattig poesenjong zal ik ook niet krijgen dat is het niet, die kans is mij ooit ontnomen. Het vrouwtje sjouwt ondertussen wat achter mij aan, met voer en kattenmelk. Ik word er eigenlijk een beetje kriegel van maar probeer het niet te laten merken, ze bedoelt het tenslotte goed.

    Als ik lekker lig te zonnen haalt vrouwtje een doos uit de schuur. Ik schurk mij er lekker tegenaan want het ding ruikt naar Grote Poes. Ja, hij heeft er zelfs in geplast. Nadat vrouwtje het ding schoon heeft geboend en de fris gewassen deken erin heeft gelegd ruik ik zijn geur nog. Lekker hoor, zo kan ik fijn dromen.


    Te laat heb ik in de gaten dat vrouwtje iets in haar schild voert. Ineens heeft de doos tralies, ik kan er niet meer uit. Ik doe moeite niet in paniek te raken want dat gebeurt als ik opgesloten zit. Maar ineens gaat alles snel. Ik voel mij met doos en al zweven. Ik zie de verkeerde deur opengaan en dan allemaal vreemds voorbij flitsen. "Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet!" Ik huil stilletjes maar vrouwtje hoort me toch.

    Ineens zijn we ergens. Het ruikt er raar. Ze noemen het schoon maar ik vind het stinken en ik wil weg. Maar helaas, er komt een meneer die mijn naam noemt. Geen idee hoe die mij kent. Op een hoge tafel mag ik uit mijn doos. Ha! Ik wacht heel even en grijp dan mijn kans want een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn wilde streken. En wild dat kan ik nog steeds zijn bewijs ik nu. Meneer en vrouwtje hebben allebei een kras. Vrouwtje vindt het zielig dus er wordt versterking gehaald om mij in toom te houden. Die andere mevrouw die weet wel hoe dat moet en ik kan geen kant meer op. Het leven gaat beslist niet over rozen.

    Die meneer, ja best wel een knapperd hoor maar weet je wat die doet? Hij stopt zomaar een ding in mijn achterste! En na alle paniek vind ik mezelf zieliger dan ooit en dat laat ik horen. Vanuit een ooghoek zie ik hoe vrouwtje moet slikken. Het scherpe ding dat vervolgens in me wordt gestoken voel ik na alles niet eens. En ineens is alles voorbij en mag ik weer in mijn doos. Gelukkig heb ik er niet in geplast. Ik vind het weer eng buiten maar ineens zie ik mijn huis van een andere kant. Gek hoor!

    Gelukkig mag ik binnen snel uit mijn doos. Ik voel me eigenlijk kiplekker. Ik was de nare lucht van me af en zie dat vrouwtje nieuwe knabbels voor me heeft. Ik geef haar een knuffel en bunker er op los.


    maandag 3 juni 2013

    zondag 2 juni 2013

    Daar aan de haven...

    Het is nog een beetje zandhappen op het net aangelegde klinkerterras van Grand Café Restaurant 'De Volharding' maar de temperatuur voelt aangenaam en ik vind het zonde om binnen te zitten. Het nieuwe Grand Café Restaurant aan de haven is gevestigd in het pand vanaf waar ooit de gelijknamige Leidsche stoombootmaatschappij met haar lijndiensten voer.


    De Leidsche Stoombootmaatschappij 'De Volharding' opgericht in 1852 begon met de lijn tussen Leiden en Amsterdam, later uitgebreid met diensten naar Gouda, Rotterdam en Uithoorn. Er vertrokken dagelijks zes schepen naar Leiden via Ouderkerk, Nes en Uithoorn. Het hoofdkantoor aan de haven diende als aanlegplaats en hier eindigde ook de paardentram vanaf het station van het Hollandsche Spoor.

    In hoogtijdagen was de concurrentie op het water behoorlijk en werden lijndiensten van en naar Leiden uitgevoerd door vier stoombootmaatschappijen. Hoewel er halverwege de negentiende eeuw ook een treinverbinding was voeren nog steeds twee concurrerende stoombootdiensten naar Haarlem. In 1903 vierde 'De Volharding' haar vijftigjarig bestaan maar ondervonden de stoombootmaatschappijen bij lokaal passagiersvervoer steeds meer concurrentie van bus en trein en verloor 'De Volharding' in 1930 de strijd.


    Het duurt een tijdje voordat de bediening zich laat zien. Ik bestel een cola omdat verse jus niet tot de mogelijkheden behoort en krijg een jus d´orange uit een flesje, precies wat ik niet wilde. Ik heb geen zin er een punt van te maken en doe dat ook niet. Ik bestudeer de kaart nauwkeurig want een website is er nog niet dus zie ik het menu voor het eerst. Weinig spannends en bepaald niet vernieuwend is mijn conclusie en dat vind ik jammer. Eenheidsworst zoals: salade caprese of met gerookte zalm, een omelet of brood met kroketten.

    Ik dub over wat ik zal nemen: een hamburger van de grill of een salade met gebakken gamba´s. De prijzen vind ik overigens fors, een hamburger met frieten kost maar liefst €11,50 en de salade €9,50. Ik kies de salade met gebakken gamba´s waarbij ik me, zoals op de kaart vermeld, iets licht oosters moet voorstellen. De salades worden geserveerd met brood en kruidenboter zo staat geschreven.


    De salade oogt goed en is vers evenals het brood maar de boter, geen kruidenboter, is niet smeerbaar, zo hard. Tussen de verschillende soorten sla, waarop de gamba´s zijn gedrapeerd, ontwaar ik tomaat, paprika, gember, rode peper, komkommer en augurk. "Waarom augurk" vraag ik mij af. De salade smaakt prima en is rijkelijk besprenkeld met een frisse, zoetzure dressing. Het servet heb ik nodig om mijn kin te deppen, dat is jammer. Na het nuttigen van mijn lunch staar ik in een bruin voetenbad.