Labels

art (27) budget (12) Cultuur (8) gedichten (43) hutspot (9) katten (53) muziek (46) Paleo (20) recepten (268) restaurant (42) Salade (27) studentenhap (17)

zaterdag 31 mei 2014

Een zen-momentje

Terwijl Lara nog steeds probeert al ijsberend haar draai te vinden in haar 'tijdelijk wazige' systeem, vind ik dat ik wel een oppepper kan gebruiken. Een zen-momentje op een terrasje in de zon, met een versnapering, zoiets.

En terwijl ik wat mijmer denk ik ineens aan Brasserie Faassen. Een in 2013 geopende tent in het voormalig informatiecentrum van de nieuwe wijk "Nieuw Leyden", waar ik nog niet geweest ben.

De wijk met een keur aan 'onder architectuur' gebouwde woningen, die de moeite van het bekijken waard zijn, doet on-Leids aan. Het voormalig informatiecentrum heeft een fikse metamorfose ondergaan. De inrichting is zonder poespas maar toch heb ik het gevoel dat er veel te ontdekken is. De sfeer die voornamelijk door groene muren en het warm bruine zitmeubilair wordt bepaald voelt als warm. En zo is ook de ontvangst door gastvrouw Lise Schaafsma. Ik mag een plekje uitzoeken en ondanks de zon en het buitenterras zoek ik een plekje binnen op een van de uitnodigende bruine fauteuils.


Gelijk met mijn drankje komt de kaart waar ik met interesse een blik op werp. Mijn oog valt op de 'Salade d'Agneau', een salade van lamsham, met oude geitenkaas, dadels, rode en groene druiven en een vinaigrette van sherry, zo lees ik. Het gerecht wordt geserveerd met brood en roomboter. Opvallend goed smeerbare boter die niet te hard is maar ook zeker niet zacht.


De berg gemengde sla met het fruit is een heerlijke combinatie van fris en zoet met een lichtzure dressing, geschaafde Parmezaanse kaas en pijnboompitten op een behoorlijke hoeveelheid lamsham. Na deze uitstekende, maagvullende, lunch keer ik voldaan huiswaarts.

maandag 26 mei 2014

Geen poespas...

Het plotselinge overlijden van Tobi heeft er nogal ingehakt. Voor Lara is Tobi op onbegrijpelijke wijze verdwenen. Geregeld tuurt ze uit het raam en speurt ze de schuurdaken af in de hoop dat Tobi zich meldt. Als er een zwarte kat voorbij rent, gek genoeg wonen hier katten in alle kleuren, soorten en maten maar nauwelijks zwarte, veert Lara op en dribbelt onrustig van voor- naar achterkamer en weer. Tevergeefs.

Als gevolg van stress knaagt Lara haar buik kaal. Keurig glad dat wel maar zo´n blote buik is geen gezicht. Ze eet slecht, lijkt wat lusteloos, een oog traant en haar adem ruikt niet menthos-fris. Ik vermoed een keel- of oorontsteking maar met Lara naar de dierenarts is geen sinecure. Dat ze als gesocialiseerde op schoot wil is een hele overwinning maar opgepakt worden is een ander verhaal. In overleg met de dierenartsassistente besluit ik Lara een kalmerend middel te geven om het proces een handje te helpen. Een middel dat maar beter kan werken want het ene pilletje kost maar liefst €8.

Tot grote opluchting gaan twee keer een half pilletje verstopt in een bolletje luxe blikvoer er zonder problemen in. De eerste hobbel is genomen en het grote wachten is begonnen. Dat de inwerktijd van één à anderhalf uur niet is overdreven blijkt wel. Lara, in de regel rustig, ijsbeert nu door de kamer. Zelfs als ze na verloop van tijd de controle over haar ledematen verliest blijft ze zich verzetten. Ze kijkt zo scheel als een meloen en als een dronkeman slingert ze heen en weer en valt ze af en toe om. Ik heb ik reuze met haar te doen. Toch lijkt haar geest is in opperste staat van paraatheid en het valt alsnog niet mee haar in de reismand te krijgen.


Tijdens de fietstocht hoor ik geen piep. De ochtenddrukte zorgt voor extra aandacht maar Lara lijkt het zich allemaal rustig aan te laten leunen en geeft geen kick. Toch ben ik blij als we bij de dierenartskliniek arriveren want ook mijn stresspijl stijgt langzaam maar zeker.


In de kliniek is het op deze vroege ochtend al een drukte van jewelste. Een buurvrouw met een kat loopt net de deur uit en verschillende honden, druk en zenuwachtig, wachten er met hun baasjes op hun beurt. Ik heb geen idee wat alle beweging met Lara doet en zet haar voor de zekerheid op de, speciaal voor katten ingerichtte, stressplek.


Het duurt een tijd voordat Lara aan de beurt is en op mijn aandringen wordt er versterking gehaald. De ervaring heeft geleerd dat extra handen en aandacht geen overbodige luxe zijn om Lara in bedwang te houden. Als de dierenarts de behandelkamer uit is nadat ik heb verteld dat het om een ex-wilde gaat en niet een straatkat zoals hij dat vertaalt, werp ik een blik in de kattenmand. Mijn lodderig ogende vriendin blaast desondanks als een tijgerin.


Met grof geschut, een handdoek en forse lederen bouwvakkershandschoenen betreedt de dierenartsassistente de behandelkamer. Voor mijn gemoedsrust en die van de kat, trek ik mij terug op een rustig plekje op veilige afstand, just in case. En terwijl Lara in bedwang wordt gehouden onderzoekt de arts haar zo goed en kwaad als hij kan en durft. Mijn zorgen over een ontsteking blijken gelukkig ongegrond. Een slechte kies is de boosdoener van de geur maar behoeft nog geen behandeling. "Voor haar leeftijd ziet de kat er erg goed uit" zegt de dierenarts en ik slaak een zucht van verlichting.


Zodra we thuis zijn neemt Lara, na deze enerverende ochtend, mijn kussen in beslag om haar roes uit te slapen, en voor een keer is dat oké.

donderdag 8 mei 2014

Toeristische route

Mijn geografische kennis is uitstekend, durf ik te stellen, en dat is ook niet zo verwonderlijk als voormalig logistiek planner. Maar zelfs na bijna tien jaar in Leiden voel ik mij in deze stad nog steeds gedesoriënteerd. Geen plek ligt waar ik denk dat het ligt en zo fiets ik met een omweg naar Park Cronesteyn. Gelukkig is het een, voor de tijd van het jaar, bijzonder prachtige, zelfs zwoele ochtend.

Ik nader Cronesteyn, dat in 1975 in handen van de gemeente Leiden kwam en in 1982 naar ontwerp van Evert Cornet tot polderpark werd gerealiseerd, aan de zijde van De Tuin van de Smid.


Theehuis "De Tuin van de Smid", precies de plek die ik voor het laatst in gedachten heb, maar ik heb wel zin in iets. Om me heen kijkend zou ik mij op het platteland kunnen wanen. Natuur zo ver het oog reikt met grazend vee. "Gelukkig zijn er boeren voor wie weidegang wèl telt" denk ik. De enige smet op deze mooie, landelijke omgeving is het verkeerslawaai dat enorm is.

Ik bekijk de kaart die niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk groen is. De producten die worden gebruikt zijn zoveel mogelijk biologisch en fair trade. Mijn oog valt op de meergranen pistolet met baba ganoush, dit en een cappuccino en de dag kan voort.


Na een klein moment komt mijn bestelling. Jammer vind ik dat het broodje komt met de smakelijke baba ganoush op een flink bed van ijsbergsla. IJsbergsla smaakt naar niets, heeft geen voedingswaarde en voegt in mijn optiek niets toe. Integendeel, het maakt het geheel wat waterig. Een flinke opsteker is de pesto die niet anders kan zijn dan huisgemaakt. Een pesto zo vers en lekker dat ik mij niet kan heugen die eerder ergens zo smaakvol geserveerd te hebben gekregen.