Labels

art (27) budget (12) Cultuur (8) gedichten (43) hutspot (7) katten (53) muziek (46) Paleo (17) recepten (260) restaurant (42) Salade (26) studentenhap (17)

zaterdag 23 september 2017

Twaalfuurtje

Als locatie voor haar verjaardagslunch kiest M. Eetwinkel Nico, en ik verheug me er ontzettend op. Eetwinkel Nico staat al tijden op mijn 'te bezoeken' lijst maar het ligt niet in de loop waardoor het naar de krochten van mijn brein verdwijnt en het er steeds niet van komt.

Zoals de naam weergeeft kun je bij Eetwinkel Nico zowel producten kopen als maaltijden nuttigen én afhalen. De uitgebreide kaart lijkt op het eerste gezicht opgesplitst te kunnen worden in deels Nederlands, deels Italiaans. Maar nadere bestudering leert dat de grenzen met Fines de Claires oesters bij de borrel en Eton Mess op de dessertkaart minder afgebakend zijn.

Bij het serveren van de drankjes wordt ons de lunchkaart overhandigd en het twaalfuurtje uitvoerig besproken. Terwijl M. en ik nippen van de jus d'orange, het interieur bekijken en de scheve tafel bespreken, staat ie scheef of is ie scheef, hebben we de kaart nog geen blik waardig gekeurd als ons wordt gevraagd of we al een keuze hebben kunnen maken.

Zonder een blik op de kaart besluit M. tot het twaalfuurtje, "en waarom ook niet", denk ik dus doe ik met haar mee. Het twaalfuurtje, geserveerd op een plank, bestaat uit een paprikasoepje, een kroketje van chorizo met chilisaus, een broodje salami en een broodje tonijnsalade.


We trappen af met het soepje. Die is heerlijk warm en de milde paprikasmaak wordt voorafgegaan door een zuurtje. Een zuurtje waarvan ik de herkomst niet weet te herleiden en die het soepje een unieke en verrassend lekkere smaak geeft.

Als ook ik een momentje ben uitgekwebbeld en het soepje snel naar binnen heb gelepeld vervolgen we met het kroketje die gelukkig nog warm is. Ik ben geen kroketliefhebber maar dit kleinood blijkt een schot in de roos. De vulling van kaas met de stukjes chorizo is, hoewel wat plakkerig, dermate smaakvol dat ik nog voor ik het laatste hapje in mijn mond stop al weemoed voel over dit kortdurend genot.

De salami ligt op een pluk sla, karig besprenkeld met een frisse dressing, op een verse snee boerenbruin. Gewoon lekker, vers en zonder poespas. Ook de tonijnsalade, waarin ik onder andere bosui en augurk ontwaar, ligt op een pluk sla, ditmaal op een snee speltbrood. En ook hier geldt: lekker verse ingrediënten en een smaak zoals je die mag verwachten.

We sluiten voldaan af met een drankje en zijn het eens: Eetwinkel Nico is niet alleen een adres om te onthouden maar vooral om vaker terug te komen.

Geen opmerkingen: